April doet wat hij wil


Er is zoveel te vertellen dat ik niet weet waar te beginnen.

Een veel te late nieuwsbrief, die buigt van alle nieuws.

Bij het vroegste voorval, mijn ziekenhuisopname en de gevolgen die dat heeft, nog steeds. Het was allemaal onverwachts, dus in het ziekenhuis had ik niets bij me en moest GJ constant heen en weer naar huis om spullen op te halen. Er kwamen complicaties na de spoedoperatie aan mijn buik, maar alles is goed afgelopen en eindelijk ben ik weer thuis. Bij de katten, die ik verschrikkelijk gemist heb.

Tijdens een bezoekje aan huis zag ik al dat het goed met ze ging, behalve Duke, die zonder zijn zusje eenzaam leek. Maar, dat zijn menselijke gevoelens die ik had, want dieren kunnen zo niet denken zeggen de biologen.

Dolgelukkig om weer thuis te zijn begon ik aan achterstallig schoonmaakwerk, en wel zo fanatiek dat ik een week later weer werd opgenomen. Ook daar zijn we overheen gekomen, al valt het niet mee van het ziekenhuis naar huis, kort na elkaar drie keer, want na die 2e opname moest ik weer een keer terug.

Beschadigd maar in staat om weer te werken na lang revalideren, maak ik weer volop plannen die allemaal eindigen in niets.

Te beginnen bij de speeltuin voor de katten, die dacht ik gemaakt zou kunnen worden van de gift die we op de Dierenlotdag ontvingen van 5000,00. Niemand wil/kan het doen, onze tuin is groot met heel veel groene bomen struiken en rotzooi. De Hubo wil het wel doen, die heeft een eigen klusdienst, maar dat kost 45 euro per uur per man, dan zou de klus op 10.000 euro komen en die hebben we niet. Erg jammer omdat we het geld van Dierenlot nog hebben maar onmogelijk. Verschrikkelijk eigenlijk dat niemand ons wil helpen.

In Dinteloord is de jaarlijkse actie van de Oranjevereniging, daarbij helpt een groep mensen een andere groep, in ruil tegen klussen bij weer anderen. Wij kunnen daar niet aan mee doen, wat kunnen wij naast alle werk hier voor anderen doen? Nog afgezien van lichamelijke kracht, want de ouderdom gaat onze deur niet voorbij, en zware klussen kunnen we niet aan zonder hulp.

Toch blijft het beeld van vrolijk spelende katten in de tuin op mijn netvlies zitten, wat zou het heerlijk voor ze zijn om niet meer in rennen maar vrij in de tuin te kunnen. Gravend, klimmen, en alles wat een kat o graag doet buiten, ze verdienen het zo heel erg.


Er zijn veel katten overleden, en kunnen het amper bevatten. Van de benedenkatten zijn er drie overleden, en we missen ze dagelijks. Loesje II was de laatste, ze lag gewoon in haar eigen mandje te slapen in de ochtend, maar was in haar slaap overleden. De avond ervoor at ze nog zoals altijd haar bakje helemaal leeg, onbegrijpelijk en niet te bevatten

Ik denk hoe kan dit, dat katten zomaar overlijden zonder enig teken van ziekte of pijn?

De anderen hadden ras gerelateerde ziekten. Een paar luchtwegaandoeningen. Vijf tumoren aan organen, waarvan bij sommigen aan de buik al zichtbaar was dat er viezigheid in zat.

Verdrietig blijf ik naar oplossingen zoeken om de 43 over gebleven katten een nog beter leven te geven. Als u idee├źn heeft horen we die graag, en wilt u een handje helpen dolgraag.

Op FB is een topic over katvriendelijke tuinen, en daar zie je de mooiste modellen. Door ons benaderde tuinarchitecten en hoveniers laten het afweten, ze willen niet eens komen kijken. Diegene uit \Utrecht, die de mooiste tuinen maakt geeft niet eens antwoord op de mail. En, het hoeft niet eens voor niets, al hebben we niet meer dan 5000,00.

U weet dat Ria Kat inmiddels is begonnen met de actie rolluiken. We wonen tegenover een gesloten rk kerk, die jaren leeg heeft gestaan, tot een Amsterdamse architect er brood in zag en de kerk ombouwt tot woon appartementen. Het hele dorp is dolenthousiast, daarom kunnen wij onmogelijk protesteren. De geluidsoverlast van het begin is inmiddels voorbij. We wachten op de hamers die de ramen er uit timmeren om vergroot te worden, zodat nieuwe bewoners nog beter bij ons op het bord kunnen kijken. Ze kunnen met een beetje moeite zelfs zien wat we eten, omdat de ramen op een paar meter afstand van onze woon- en slaapkamer komen.


Er zijn wel heel veel nare berichten, al zal het gebouw er beter uitzien. Eerlijk gezegd, na 9 jaar een smerige rood bakstenen muur zal het voor ons niets uitmaken wat er aan de overkant komt. Wij hebben wel iets anders te doen dan naar buiten te kijken.

Twee grote en onmogelijke wensen, rolluiken en een speeltuin voor de katten zal niet lukken. Dan zouden we nog liever een speeltuin voor de katten hebben, en spannen lakens voor de ramen tegen de inkijk straks.

Ons mooie rustige huisje is inmiddels veranderd in een rijtjeshuis en straks met overburen, maar wie weet komt er een aardige buur in wonen die nog eens een bakje koffie komt doen i.p.v. het hoofd om te draaien als ze ons in het oog krijgt. Off we 'iets' minderwaardigs zijn door het opvangen van oude katten die nergens meer terecht kunnen.

Ik vrees dat we moeten sluiten.

Het vele werk elke dag gaat nog net, maar als er nog meer katten overlijden kan ik dat niet meer verwerken, telkens nemen we ons voor om er geen nieuwe katten meer bij te nemen, maar wat zou u doen? Er is plaats genoeg en als er dan iemand belt of mailt in nood waarbij de oude katten slachtoffer dreigen te worden, kan ik gewoon geen nee zeggen. Zwak? Missen wel.

Een nieuwsbrief met vragen, en we hopen op uw reacties en vooral op uw daadwerkelijke hulp. Is er niemand die onze tuin onder handen wil nemen tegen een lage prijs? 5000 euro is tenslotte een smak geld, maar uurlonen zijn niet te betalen voor vakmensen. Dan zien we af van rolluiken of kopen die van ons vakantiegeld, maar daarvoor zijn ze te duur vrees ik.

Er zijn geen andere mogelijkheden.

Met de 43 katten die er nog zijn gaat het goed.

Miesje is weer helemaal opgeknapt en eet weer goed, Beckey gaat prima. Luna wordt a.s. woensdag bij de DA gecontroleerd op ouderdomskwalen, ook Luna is inmiddels 17 jaar. Ze maakt geen zieke indruk, maar die had Grimmel ook niet. Van de ene op de andere dag bleek dat hij erg ziek was, dus laten we in het vervolg katten van 17 jaar checken, beter voorkomen dan genezen.

Met Sientje blijft het gelukkig goedgaan, ze is zonder medicijnen en van de pancreatitis is niets meer te merken. Zaza de ondeugd wil alleen op haar eigen bak achter de bank, geeft veel rommel maar dat kan worden opgeruimd.

Noussie spuugt af en toe maar dat hoeft niet veel te betekenen, de DA kon niets bij haar ontdekken.

Monster die kleine dondersteen kwakt nog steeds graag volle voerbakjes op de grond, waar de anderen op af vliegen, ze eten kennelijk graag van de grond.

Gotos de naam betekent lief, maar dat is hij zeker niet. Natuurlijk is het een lieve kat, maar brutaal en vrijgevochten deelt hij klappen uit op zijn weg, als er een kat voor zijn poten komt. Hij heeft een heel eigen taal, en een harde stem waarmee hij luid en duidelijk zijn verontwaardiging uit. Wat zou het fijn zijn als deze levenslustige kat in een gezin kwam met kinderen die hem bezig houden en genoeg met hem spelen. Of een kattentuin waarbij Gotos in een boom kan klimmen of gaten graven om zijn energie kwijt te raken. Hij is bijna niet te tillen, en is enorm aangekomen. Altijd honger, het beestje is kennelijk veel te kort gekomen.

Jammer dat dit dorp het belang van opvang voor oude katten niet zo ziet zitten. Snel wordt gezegd, laat toch inslapen. Maar, de blijdschap van oudere mensen die naar een verzorgingstehuis moeten, of jongere mensen die op zichzelf gaan wonen en de kat een leven bij zich hebben gehad. De meeste kamerverhuurders willen geen huisdieren, dus nieuw verdriet, en wat zijn ze blij als hun kat hier terecht kan. Zo zijn er veel situaties waar niet kettenliefhebbers niet bij stilstaan.

We ontvingen vorig 100 euro voor de grote krabpaal buiten van de regenboogschool, en van AH een prijs in de vorm van gourmet kattenvoer, daar zijn we erg dankbaar voor. Jammer dat we niet kunnen deelnemen aan de jaarlijkse actie van de Oranjevereniging, omdat het werk hier echt elke dag moet gebeuren, en we daarnaast zelf geen energie meer hebben om bij anderen te helpen klussen.

Moeten we dan echt stoppen? Het zal de Dinteloorders weinig uitmaken, maar waar moeten de oude katten dan heen? 

Onder het schrijven van dit stukje is GJ de katten aan het voeren, en hoor ik Ayla overgeven, ze weigert zelfs rosbief en kaas. Naar de DA, want een Ayla die niet eet is onmogelijk. Ze had ogenschijnlijk niets, maar zit constant te hoesten.  We geven haar de AB kuur die ze vorige maand kreeg, maar geen klachten had.