Avontuurlijk voeren

  •  Donderdagavond om 18.00 uur kwamen de katten niet zoals altijd af op gerammel met de bakjes, die we dan uit de vaatwasser halen. Het bleef angstig stil. Onverstoord vulden we de bakjes, en deelden ze uit, maar de ene kat keerde zijn koppie af en de volgende maakte kokhals geluiden.

Na een uurtje haalden we de volle bakjes weer weg en hielden de lege bakjes zoveel mogelijk onder kattenbekkies, want de schatjes waren verschrikkelijk misselijk.

Wat een triest gezicht, de anders vrolijke kopjes spelend of klierend spinnend en slapend ruziezoekend of gewoon lief, zochten een plekje waar ze in alle rust konden kotsen. Het liefst zo hoog mogelijk. De boekenkast had de voorkeur, en spetters vlogen in de boeken. De tafel moest het behoorlijk ontgelden, soms zaten er drie tegelijk te spugen.

  • We hadden onze wapens intussen gereed: Handschoenen, plastic jasjes en overschoenen, met angst in ons hart: het zal toch alsjeblieft geen Giardia zijn.

De dierenarts wist raad. Cerenia, kom maar halen, maar er waren er die ook dat uitspuugden, die kregen een prikje. Dacht u dat ze dankbaar waren? Echt niet. Sientje keerde me verontwaardigd de rug toe, en Duke gaf me bijna een mep.

Als we uitgeput en schoon gedoucht in bed lagen maakten we ons wel zorgen, want dit was wel heel bar en boos. Miep, Boris II, Boris I, Romeo, Baily, Loesje I, Baukje en Kleintje niet, en Becky en Blacky ook niet. De rest spuugde een hele lange dag en nacht, en een gedeelte van de vrijdag.

  • Inmiddels hadden we opdracht van de DA om uit zoveel mogelijk liefst alle kattenbakken poep te verzamelen, van drie dagen.

Met een handschoen en kattenmelkpoeder lepeltje gingen we de strijd met de poep aan. Dun en dik, alle kleuren bruin maar het is gelukt. We wachten op de uitslag, want wat was er eigenlijk aan de poot? Het is voorbij, zaterdag was alles nog slaperig, maar de eetlust kwam langzaam terug, Nu is het stelletje poezels weer beter en vraagt om eten. We geven Kleine beetjes en heel voorzichtig, voer voor indigestie, voor alle zekerheid.

  • Vandaag was de laatste voerbeurt nogal avontuurlijk.

Alsof de katten na het kots feestje meer trek in eten hebben, beginnen ze al om 21.00 uur te drentelen. Overal staan bakken verse brokjes, maar het avondhapje moet echt.

Zo fijn om ze allemaal weer hongerig te zien aanvallen op het bakje natvoer. We geven altijd al kleine hapjes, maar er zijn altijd poezels bij die meer willen. Ze schuimen alle bakjes na en eten de laatste korreltjes. Mies is er zo eentje, ze eet haar buikje meer dan rond en heeft niet snel genoeg.

  • Duke apprecieerde deze keer het halflege bakje van Sientje. Een hapje van mij en een hapje van jou, en zo at hij lekker door. Sientje eet gelukkig weer, maar zo mogelijk gourmet mousse koolvis. En laat Duke dat nu ook het liefste eten.
  • Froodo is de laatste tijd wat stilletjes, al blijft ze gillen als een mede kat haar voerbakje belaagt. Deze keer was het Mies die ook haar bakje leeg wilde eten, maar Froodo slaakte haar ijselijke gil, en Mies sprong van schrik op het aanrecht. Froodo, altijd in voor een partijtje 'ik wil mijn zin' sprong haar achterna, en kwam op een uitlekdoek terecht. Die verschoof, en Froodo schoot uit, duwde onder haar sprong in één beweging de waterkraan open.
  • De katten die nog aten zaten verbaasd te kijken en Mies keerde van schrik haar maag om, van het aanrecht af regelrecht op de vloer en in de lege bakjes.


  • Blacky wil kat onder de katten zijn, en gelijk met de andere katten eten. Als alle katten slapen kunnen we stiekem een bakje extra naast de slapende Blacky in zijn holletje zetten, wat altijd snel leeg is. Zie foto's hier onder.

Dat was de benedenverdieping, 

GertJan was minder fortuinlijk, ik had kots, hij poep. Redelijk eerlijk verdeeld toch? Toen hij beneden kwam om te voeren lag daar een verse drol van Mies, en GertJan trapte er middenin. Wie had het ook alweer over hondenpoep op straat?


Toch waren we deze keer klaar voordat Pauw begon, een mooie afsluiting van de dag.

Eerlijk gezegd waren we kapot. Niet alleen van het werken maar ook de spanning speelt mee natuurlijk. Dan voel ik dat ik vasculitis heb en de angst om besmet te raken is zeker niet irreëel. Maar weet u, als ik dan de spinnende tevreden poezels zie is de angst voorbij, en zijn we tevreden met onze katten kanjers, die ziek waren al weten we niet waarvan, de dierenarts zal het weten.

Op het moment dat ik dit stukje maak komt de uitslag van de dierenarts binnen.

De ontlasting ziet er prima uit, niets aan de poot, de katten zijn gezond!

Misschien een onschuldig virusje, maar niets om ongerust over te zijn. 

Zo blij!

Heeft u ook zo genoten van Koningsdag?

Mijn geboorteplaats waar ik 50 jaar lang heb gewoond, en daar ben ik trots op. Ik mag mij een echte keientrekker noemen.  Ik herkende Ieder plekje waar de Koninklijke familie liep, Van het Hellebrugje tot de Koppelpoort, van de Langestraat tot de Lange Jan, en het Lieve Vrouwenkerkhof waar mijn moeder jaren heeft gewoond.

Ze ging naar de Kamp via de Langestraat, omdat daar de enige winkel was die duivenvoer verkocht. Hoewel buurtbewoners bezwaar maakten tegen de stadsduiven, voerde mijn moeder gewoon door. Zelfs toen café bezoekers bezwaar maakten omdat die rotduiven in hun glas scheten als ze heerlijk op het terras zaten, voerde mijn moeder door.

Tja. Dierenliefde zit in de familie, en ondanks soms vreemde kritiek alsof we extreme dierengekken zijn, gaan we door. Ondanks soms ongewilde uitwerpselen die vallen waar ze niet moeten, ondanks zure mensen die oude katten net als stadsduiven overbodig en lastig vinden.

We laten er een flinke wind op, en als mensen de lucht niet verdragen is dat jammer voor hen. 

We wensen u een heerlijk voorjaar toe.


IC