dankbaarheid

Er waren deze keer zoveel onderwerpen voor deze nieuwsbrief, dat ik van te voren wat stukjes had opgeslagen. Bij nalezen leek het op een vreemde brij letters, zonder kop of staart.
Ik zal proberen wat orde te scheppen en flink roeren. Ik zal beginnen bij de laatste taak van de dag: De nachtronde bij de katten waarbij ze borden natvoer en allemaal melk krijgen. De borden zet ik op strategische plekken, de bakjes melk voor hun neus.

Zoals u weet krijgen ze drie keer per dag en één keer in de nacht voer, 's nachts ook kattenmelk.

Luna is de enige waar ik me echt zorgen om maak. Ze ontsnapt via het kattenluik de tuin in, en springt dan op het tunneldakje, waar ze in de regen en nattigheid blijft zitten, tot we haar er vanaf halen. Teveel vocht en koude wind zijn slecht voor deze oude dame, maar Luna, dement mede door een vies dingetje achter haar rechteroog, drentelt door het huis en zoekt iets dat ze nooit zal vinden. Haar klaaglijke stem vraagt iets maar ze weet niet wat. Eten wil ze, en als ze eten heeft hoeft ze het niet, kroelen wil ze , maar als we kroelen wordt ze nijdig en wil niet aangehaald worden.

Inmiddels heb ik bericht van haar vroegere eigenaar, die ons volledig vrijhoudt van verplichtingen, en vertrouwt op onze expertise en gevoel, dat hebben we zeker. Luna kan doorleven totdat e pijn krijgt of als het leven ondraaglijk naar voor haar wordt. 

Zolang ze nog mepot naar Bollie die haar regelmatig een draai om de oren geeft, har bakje leeg smikkelt en op de bak gaat, is haar leven nog de moeite waard, al kunnen we dat nooit aan haar vragen. Luna is met haar aandoening niet meer te lezen ook volgens de dierenarts en dat maakt het wat zorgelijk.

Ik zet drie bordjes eten neer, met een berg erop en vertrek naar de kelder waar Thera me begroet met haar lichtbeige kopje en gouden ogen. Ze wordt geleidelijk aan wat dikker, en deze keer lag Miep in het mandje aan het eind van de aanrecht.

Ze vlucht niet meer weg als ze me ziet, ik kon zelfs en bakje voer aan haar mandje hangen.

Kiko is daar waar te eten is, dit kleine katje dat mager en triest bij ons kwam wonen, alweer een jaar of zeven geleden, is aanhankelijk en lief geworden. Ze springt elke avond op de grote voerton en wacht op haar eigen bakje voer. Als zij en Thera zijn voorzien ga ik linksaf, waar de brullende

Simba me tegemoet komt, altijd samen met Tuffy, die haar tong weer uit de bek laat hangen. Ik zet ook daar drie bordjes eten neer, en geef Prinses, Truike en Micky II aan de overkant allebei een klein bakje voer, met een bakje melk voor toe. Prinses is helemaal thuis, al wachten we op het moment dat ze dor het hele huis durft, en samen met de andere katten eet.  Maar, we zijn al heel ver en willen niets forceren met dit lieve zachtaardige poesje.
Ik loop weer terug en pak nog wat kattenmelk om de bakjes te vullen. Simba schooit enorm om melk, maar teveel kan ik hem niet geven omdat hij eigenlijk iets te zwaar is. 

Dit gezellige dikke ventje heeft een hekel aan sport en bewegen, dus voorzichtig met voeren is wel nodig.

Intussen heb ik een was uit de machine gehaald, en zal blij zijn als de vorst uit de lucht is zodat de was lekker naar buiten kan. Boven zie ik dat Luna weer op de het smalle richteltjewitte kast zit, op het smalle richeltje zit, waar ze regelmatig vanaf af valt. 

Het is stil in huis, warm en gezellig. Met overal verspreid slapende katten. Ze worden wakker als ik voorzichtig de lege bordjes pak en maken een kring om te wachten op Hun Melk. Zodra ik die heb uitgedeeld zet ik Luna in haareigen hoekje, zet er drinken en voer bij

Boven zijn Lapje, Kiko natuurlijk, Loesje, Siep, Maussie en Naussie,  wat melk, er zit nog wat voer in de bakjes. Zij hebben dus geen honger meer na de voerbeurt van GertJan, om 22.00 uur. Ik por de kachel op die toch weer wat oplaait, maak de oogjes van Loth schoon en kroel Lucky die in de mand voor slaapt. Ik doe alles bedaard en geruisloos. Zo laat is geen tijd meer om herrie te maken, de buren willen ook slapen Dan begint Luna weer een concert, en vertrek ik naar mijn bedje, waar Saartje op bed ligt lief te wezen. Spooky is al door mijn benen geglipt en gaat vlak naast Saar op het bed liggen wachten op een snoepje.

Ik overdenk de week. 

De meisjes van de Krant, die zo vriendelijk waren en van alles hebben gevraagd, waar wij graag antwoord op gaven. Fin ook dat Simone er ook bij was, die heeft als voormalige stichting voor oude katten ervaring. Het zijn spannende dingen allemaal.

Wat een voorrechten hebben wij bedenk ik me voor ik in slaap val, en wacht tot Spooky Saar opzij heeft geduwd, zij wil ook een plekje op de warmtedeken die onder me ligt.

Als ik de volgende ochtend wakker word van Saar, die met haar poot over mijn wang strijkt ten teken dat ze er uit wil, doet het licht boven me het niet. Ik wil het rolluik optrekken voor wat licht, geen reactie. Kortsluiting alweer? GertJan vertelt dat er werkzaamheden zijn aan de leiding buiten, hij heeft aan de werkmensen gevraagd hoe lang dit grapje gaat duren. Tot 13.00 uur hopen ze, geen Internet geen telefoon, Spooky rekt zich nog eens uit in het warme bed, ik kleed me als een haas aan in de douche, want warm water hebben we ook niet natuurlijk. Nu maar wachten op de meneer die  komt i.v.m. mededelingen over de hond die hij graag wil, maar om 15.00 uur is hij er nog niet.

De mensen van FB weten dat ik een oproep had geplaatst voor deze meneer, maar als ik om 17.00 nog niet heb gehoord en zijn tel.nummer een piep in gesprek geeft haal ik die oproep er af.

Zo weinig interesse werkt niet bij mij, graag of niet beste meneer. Tenslotte zijn we een opvang voor oude katten en kunnen niet voorzien in een hondenaanvraag, daarvoor moeten mensen naar een asiel o.i.d.

Overigens herplaatsen we ook geen katten, dat doet Diana, de kattenhelding van FB. Ze is daar hel goed in maar de katten die bij ons leven worden nooit herplaatst, of in hoge uitzondering, als ze echt te jong zijn voor de oudjes bij ons.

En zo springen we met kattenprongen naar buiten, waar

GertJan de vloerbedekking uit de buitenren en tunnel heeft verwijderd Het was behoorlijk smerig geworden. Nu de katten ook in de tuin kunnen en met modderpootjes over dat zeil liepen. En, van voetbaden houden ze niet, ze wassen de pootjes als ze dat nodig vinden. 

Nu liggen er weer tegels, waardoor ze ook de nagels kunnen slijpen, en schoonmaken van zeil is er niet meer bij.

Buiten Luna zijn er geen patientjes meer. Siepie had iets last van zij nieren nieren en kreeg daarvoor medicatie. Betje krijgt nog elke dag haar medicijnen tegen pancreatitis, ze spuugt minder maar is nog niet de oude, en Loth heeft constant vuile oogjes, die ik meestal s nachts dep met speciale lotion en doekjes. Lucky en Loth zijn allebei erg lieve katten, en mooi ook. Simone kan dat vaak niet aanzien als de vacht niet in orde is en gaat aan de slag met schaar en borstel. Wat is het heerlijk om iemand te weten vlakbij, die net zo dol is op de oudjes als wij zelf, en bereid is om af en toe in te springen als we weg moeten en/of niet lekker zijn.

Het is drie dagen later, dagen waarin ook veel gebeurde. De dierenarts is op huisbezoek geweest, en weer was Simone er ook, om ook wat pootjes en bekjes in bedwang te ouden bij de onderzoeken.

Mies heeft weer droge oortjes, de dierenarts heeft er zalf voor meegebracht.

Cato wordt altijd na gekeken omdat ze er slecht uit blijft zien. Cato is een kat die nooit haar eigen bakje helemaal leegeet. Ze wacht tot de anderen weglopen en eet daarna alle bakjes leeg, waarna ze een eindje verderop alles overgeeft, en dus niet voldoende voeding krijgt. De dierenarts ziet achter in haar bekje rood ontstoken gehemelte en bovenkaak, ze heeft dus pijn. Gek genoeg heeft Mies het zelfde.

Zij krijgen nu een drankje om de pijn en ontstekinkjes weg te krijgen.

Siep is weer gezond, al vind ik zijn vreemde brede buik verontrustend, gelukkig zag en voelde de DA niets bijzonders.

De Dierenarts was tevreden over de katten en de omgeving, ze moeten wel ontwormd worden, door het straatlellen krijgen ze denk ik ook meer last van wormen/vlooien, geen punt we zullen ze wegtoveren.

Oei, Mies ruikt omelet en daar is ze verzot op, daar glipt ze weer weg met het hele gebakken geval in haar bekje.

Tegenwoordig willen Lucky en Loth ook graag natvoer, waar ze eerder weigerden. Ze eten nu lekker mee met de natte happen.

Omdat we het zo normaal vinden wat we doen, heerlijk en leuk. Oké, soms is het hectisch en loop ik wanhopig met vragen als: Hoe doe ik dit en dat, nooit dit of dat, maar altijd komt alles tegelijk. Dankbaar zijn we, met al uw gaven troost en bemoedigingen. . 

Veel dank ook aan BN/De Stem, die een artikel over ons publiceerde dat zo reikte aan de werkelijkheid, dat hadden we zelf niet eens gekund. Objectiviteit is een geheim, en de dames die hier waren, vakkundig en erg vriendelijk, maakten er gewoon erg gezellige middagen van. Dank u wel voor alles.

Overweldigend was de belangstelling en aandacht die over ons heen kwamen n.a.v. het dit krantenartikel en het video filmpje, we zijn er nog altijd helemaal verbaasd over 

We gaan door zolang het kan, en ik heb zeker geen maling aan adviezen van de doktoren die me af en toe nog controleren. Maar, hoe zouden we moeten stoppen?

 De vroegere eigenaren hebben in vol vertrouwen hun kat hier afgestaan, en we willen dat vertrouwen niet beschamen. Als r iets met ons zu gebeuren  is er nu ook Simone, die komt helpen, zoals ze ook deed toen ik vorig jaar was uitgeschakeld.

U begrijpt vast dat ik momenteel alles in een gehaast tempo doe, en door moeheid ook niet erg humoristisch ben. Dat komt weer, als het mooie weer  

omt. Waar Cato nu nog loopt met vuile modderpootjes, komt ze straks schoon en fis weer naar binnen huppelen, net zoals de andere vierpotige poezels.
Van verschillende mensen kregen we klachten over de buurvrouw. Wat voor mens dat is, en lieve mensen, dat weten we niet omdat we er geen contact meer mee hebben.
Bij het brengen van pakketjes, katten of andere dingen loopt buuf naar ze toe en vraagt wie ze zijn en wat ze bij ons komen doen. De mensen geven netjes antwoord, en komen verbouwereerd binnen.
Heeft u dus een afspraak hier dan verzoeken we u vriendelijk om uw auto aan de overkant te zetten of precies voor ons huis, zodat buuf geen aanleiding meer kan vinden om ons bezoek lastig te vallen met bemoeizucht.
Met nadruk zeg ik nog eens wat u al lang weet, we zijn geen schooiers en/of bedelaars, laat u dat ook niet over ons aanpraten door buuf.

Niet mijn geliefde bezigheid om narigheid met buren op onze eigen website te zeggen, maar sommige dingen kan je niet maken, en dat is, bezoek van buren aanspreken en commentaar leveren op ons privé leven. Als ze last van ons heeft weet ze goed waar de bel zit, maar we horen van haar niets. Jammer he, dat het soms is zoals het is.


Ukkie erg lieve nieuwkomer
Ukkie erg lieve nieuwkomer


Met groeten van GertJan, en kopjes en pootjes van onze lieverdjes, de oude katten.

Ineke