Kerst 2022

Lieve mensen, wat een kou buiten he, we zijn natuurlijk ook niet veel meer gewend aan koude omdat de temperaturen toch langzaam stijgen.

Sommige mensen kennen nog de vroegere winters waarbij ijsbloemen op de ramen stonden, waar een bakje pudding bijv. na even buiten naar binnen haalde als ijs. En, wat was dat lekker ijs, natuurijs zoals wij het noemden.

Ik denk even terug aan mijn jeugd, met een echt kerstboompje met echte kaarsjes erin. In van die knijpertjes die je op een tak moest zetten met van die gedraaide kaarsjes erin.

Leuk was dat niet want we moesten de hele avond opletten of de boel niet in de fik vloog.

Dat gebeurde een keer, en mijn moeder kordaat als ze was had al een emmer koudwater in de keuken staan, zo konden we net een brand voorkomen.

Als ik het journaal zie en vluchtende mensen in vies weer, zonder huis, kleding of eten voel ik me schuldig, al besef ik ook dat we er niets aan kunnen doen. Het gaat om grote partijen die ruzie maken met elkaar, om zaken waar wij gewone burgers geen weet van hebben gelukkig. Dergelijke Politiek is een gevaarlijk spel, waar ik me niet snel meer aan zal wagen. Op een goede partij stemmen maakt nog niet altijd vrede in de wereld, waar we toch met zijn allen erg naar verlangen.

Hier gaat alles weer goed. Ik ben weer opgeknapt en de reuma zal voortduren daar kom ik niet meer vanaf. Er zijn nu totaal nog negen katten hier, ik zal proberen om ze foutloos voor u op te noemen:

Sientje is ruim zeventien en wordt slechter, haar flanken zakken wat in en ze is duidelijk een nierpatiëntje aan het worden.

Manzo ook zeventien maar de levenslust zelf, hij lijkt meer op een kat van zeven, speelt komt bij je liggen speelt eet en slaapt. Als een gezonde kat van zijn leeftijd zich behoort te gedragen doet Manzo.

Hij is helemaal thuis, heeft de andere katten geaccepteerd en vecht minder, aanvallen doet hij helemaal niet meer. Hij was wat onzeker, omdat hij denk ik bij een baasje alleen heeft geleefd, zonder andere dieren. Dan valt het ook niet mee voor een kat op leeftijd om je nog zo aan te moeten passen zoals hij toch maar heeft gedaan. Knappe poehoes roep ik dan, als hij zo lief ligt te snorren op de bank.

We hebben een nieuwe en voortvarende gezinshulp gekregen, ze kende geen katten maar heeft er zeker geen hekel aan. We missen Elena nog, die elders is geplaatst, ik ben al lang blij dat er nog hulp is voor ons.

Er zijn nu totaal negen katten in huis, waarbij Saar ook is opgeteld. Ook Saartje altijd de benjamin van het stel, wordt een oude dame. Moeilijk te accepteren, maar ze krijgt al ietsje staarwaasje in haar mooie heldere oogjes, ze is eerlijk gezegd, ook een beetje mijn eigen troetelkontkat.

Schoon houden blijft een lastige klus, met drie uurtjes huishoudelijke hulp per week is het nog net te doen, maar mocht de reuma erger worden dan zal ik er toch mee moeten stoppen. NOOOIT schreeuwt het gelijk van binnen, maar als er geen keuze meer is raakt energie op, ook bij menselijke energie. Er zijn geen nieuwkomers meer bijgekomen, dat heb ik moeten beloven na de invasie dames die me hier vorig jaar kwamen zeggen dat ik MOEST stoppen. Ik ben dus wel aan het afbouwen.  Er was een keer inspectie van de LID, vriendelijke mensen die me adviseerden om geen nieuwe katten meer op te nemen. Een prima advies, want nieuwe katten geven ook veel stres onder de oudjes, gepaard gaande met wildplassen en kwaaltjes als hoesten en niezen. Toch zal ik, bij een echt spoedgeval een zieligerd niet weigeren maar dan moet het echt wel dringend zijn. 

Het alleen zijn is zwaar, denk dat de meeste alleenstaande mensen wel last hebben van af en toe eenzaam zijn. Dat overvalt mij ook wel eens, maar na een bezoek aan onze fijne kerk in Dinteloord kom ik vaak verkwikt en afgeleid weer thuis, waar de kachel snort op briketten, de katten ervoor liggen.

Sokje is na haar ziekte wat bangig geworden Zo niets voor deze lieve poes, ze blijft het liefst beneden. Ik verdenk Manzo van weer een speelaanval, waarbij hij vrij wild kan omgaan met oude dametjes zoals Sokje. Lapina beneden is een erg lief schildpadkatje, ze spint altijd, eet haar bakje netjes leeg, komt kopjes geven maar is ook wat schuw voor vreemden, zodat maar weinig mensen haar zien zoals ze is: Schattig en heel lief.

In de kamer hebben we nog een schildpadkatje, waar die naam vandaan komt? De kleuren lijken niet op een wandelende schildpad met huis op zijn rug. In de kamer leeft Roestje, het zusje van Sok, allebei uit het zelfde gezin te Bergen op Zoom, waar de nood hoog was en dan spring ik in als het me gevraagd wordt.

Het schoonmaakwerk is zwaar lieve mensen, met mijn oude reuma lijf voel ik elke stap, maar het gaat nog steeds, al zou ik blij zijn met wat extra hulp van een nieuwe vrijwilliger. Je moet niet bang zijn voor vieze handen en kattenbakken schoonmaken hoort er van tijd tot tijd ook al bij. Je loon komt van de oudjes, er zijn er totaal nog maar negen, ik zal proberen om ze voor u op te noemen:

Als u naar Dintelkat – Rusthuis voor bejaarde katten gaat maak ik een beschrijving van de katten die u daar ziet, van links naar rechts boven naar beneden:

Lucky de enige langhaar hier, die van de week getrimd moet worden. Hij heeft hier en daar wat klitten en een kennis van een buurvrouw wil dat voor ons doen.

Sientje: Wordt langzaam maar zeker nierpatiëntje, haar flanken vallen wat in, moeite met springen en ze drinkt af ten toe veel, tijd dus voor een dierenarts controle, waar ik altijd om vraag aan Patricia, die dat nu in haar eigen auto doet, omdat we de oranje bus kwijt zijn. Dat was wel goed want de auto stond meest aan de overkant een parkeerplaats bezet te houden, wat jammer dat ik geen rijbewijs heb, maar ben nu te oud en geld voor een auto is er toch niet, dus het is goed zo. Dierenlot heeft hem opgehaald, waar ik ook met wat heimwee, maar vooral blij mee was.

Saartje is niet meer de Benjamin die ze was, ze is gezet maar inmiddels ook al 15 jaar, met ietsje staar op haar oogjes wat wijst op naderende ouderdom.

Turtle daaronder het vinnige dondersteentje dat beslist niet opgepakt wenst te worden. Dat negeren kostte iemand hier een pijnlijk bloedende hand, omdat het schatje stevig haar gebit in haar pols zette. Een venijnig katje dat je af en toe aan kunt halen maar echt tam zal ze denk ik niet snel meer worden.

Sokje is behoorlijk ziek geweest, met een vrij zware antibioticakuur is ze er weer helemaal gelukkig. Haar zusje Roestje ook een heel lief schildpadkatje, is altijd lief en spint ook altijd. Ooit hoorde ik geluiden als zouden schildpadkatjes niet zo lief zijn. Ik heb er nog nooit iets van gemerkt, ze zijn allemaal even lief hier. Suusje de witte is helaas overleden. Het viel me op dat ze met haar bekje open ademde en Patricia is met haar naar de dierenarts geweest. Die schrok hevig van een flink aantal tumoren in haar neus en keelholte, het arme beestje had het benauwd en is ingeslapen. Tumoren verwijderen op die plaatsen is bijna onmogelijk en ze moet toch pijn hebben gevoeld.

Ik denk veel aan vorig jaar, toen we in het ziekenhuis moesten horen dat GertJan niet meer beter zou worden. Zwaar, maar met hulp van Boven hebben we het gered, en hij mag uitrusten van het leven.

Alleen verder gaan klinkt zo simpel, maar is het in de praktijk niet. Klagen heeft geen zin en doe ik ook niet, voel me rijk met nog negen zachte poezenbollen in huis, ze slapen, eten spelen af en toe en leven een rustig leven, zoals het een bejaarde kat betaamd.

Ik kreeg weer LID inspectie, ze was via de buurt hier naartoe gestuurd. Met een rustig hart kon ik die dame alles laten zien, ze pakte gelijk de toen nog zieke Suus op en is ermee naar de dierenarts gegaan, Suus is ingeslapen wegens tumoren in neus en keel. Wat mis ik de volle kelder, waar voorheen geen hok leeg was en een gekrioel van katten je tegemoet kwam. De buitendeur zet ik met dit weer niet open, het werk valt me best zwaar en als ik ze buiten laat met mooier weer moet het wel eerst even schoon daar buiten en droog. Het dak blijft wat lekken en daar is niets aan te doen met verschillende dakbedekkingen over elkaar heen, gemaakt nog door GertJan.

Ik mis hem erg, maar vorig jaar rond deze tijd begon de ellende en een troost is dat hij niet lang hoefde te lijden, hij had een kort maar heftig ziekbed, waarbij duidelijk was door de scan die van hem werd gemaakt, dat er geen plekje in zijn lijf nog vrij was van gezwelletjes, hij zat er werkelijk helemaal onder.

Ik krijg momenteel veel hulp en troost vanuit de Hervormde Gemeente te Dinteloord en ook de pastoor belt zo af en toe. Dat doet zoveel goed, al is het maar even vragen: “gaat het nog en hoe is het met je’ zoals de huisarts vaak doet tijdens een belletje. Dat doet me erg goed, want het leven kan eenzaam zijn. Voor mij en talloze anderen, alleenstaand of samen maakt niet zoveel uit. Het is een tijd vol sentiment maar ook vol hoop en licht. Dan hebben we nog onze jonge dominee met zijn blijmoedigheid, die gewoon af en toe even binnenloopt, met mijn rode hoofd van schaamte negeert, als ik de bakken nog niet heb uitgeschept, het stinkt gelukkig niet hier, dat is een feit. Je ruikt dat er dieren zijn, en dat mag best zolang het maar niet stinkt naar kattenplas. Dat is een erg nare lucht in huis, en katten ruiken het van elkaar en doen er dan nog een plasje overheen. Gelukkig zijn ze allemaal goed zindelijk en blijven de bakken netjes schoon en bijgehouden. Ik hoop lieverds, dat ik het nog een flinke tijd vol kan houden.

Het geloof is inmiddels mijn vaste hoop geworden en ik ervaar veel kracht en troost uit de preken van de dominee en de tv-uitzendingen. Verder ben ik altijd thuis, dat vind ik niet erg, omdat ik mijn leven lang al een huismus ben geweest, dat zal niet zo snel meer veranderen. Mijn huis is mijn thuis en samen met de negen poezelige mauwbollen geniet ik dagelijks van ze.

Ik wens u heel mooie dagen toe en een heel goed nieuwjaar,
Fijne Kerstdagen en een gezond 2023,
Ineke

Afbeelding van Larisa via Pixabay

Plaats een reactie