Lieve mensen,

Deze keer heb ik iets heel leuks te vermelden.

Enige tijd geleden ontving ik een belastingaanslag van de stichting voor tweeduizend euro.  Die aanslag was gebaseerd op een erfenis van een cliënt, die hier ooit tijdelijk haar katten plaatste, omdat ze een tijd naar het ziekenhuis moest. Toen ze hersteld was en haar katten ophaalde was ze zo blij omdat de dieren in goede conditie waren dat ze zei: ‘ik herdenk jullie in mijn testament’, waarna ze blij vertrok met haar twee katten kinders.

De erfenis werd uitgekeerd nadat GertJan een paar maanden was overleden en ik bedacht hoe ik dat bedrag kon besteden. Een nieuwe buitenren was mijn grootste wens, maar voordat ik dat besluit kon doorzetten drong het tot me door dat een extra bedrag op deze rekening van de stichting altijd handig was. En, met het laten bouwen van een nieuwe buitenren, was er te weinig reserve voor mij om zorgeloos de bouwers aan te melden. Hoewel mensen me zeiden ‘dat kan niet, je bent ANBI, dan mag je dit soort dingen houden’ was ik de afgelopen maanden nooit helemaal rustig, en besloot de renbouw af te zeggen en het bedrag te gebruiken om schuld af te lossen en de katten duur en goed voer te geven, dat krijgen ze altijd wel, maar spaarzaam, omdat ze toch af en toe behoorlijk kieskeurig zijn, en goede voeding moeten hebben.

Bij alles was het zwarte geld nooit uit mijn gedachten en wilde zeker weten dat ze hun voeding en dierenartsenzorg konden blijven krijgen. Dat kon nu, en ik zette de gedachten aan dat enorme bedrag te betalen op een plankje in de kelder, waar het nog staat.

Tot vanmiddag de telefoon ging en ik bibberend hoorde dat er iemand van de belastingdienst me wilde spreken, ik bibberde zo dat de aardige mevrouw het vast gehoord heeft. IK HOEF HET BEDRAG NIET TE BETALEN lieve mensen, ze hebben het nagerekend en door de ANBI-status hoef ik geen belasting te betalen. Het voelt onwezenlijk, maar zo heel erg fijn.

Ik kan weer door, de zorgen heb ik net van het kelderplankje gehaald, onder toezicht van Manso, die altijd bij me in de buurt is. Toen ik de was uit de machine haalde ging ik door naar de binnenplek, waar Sokje nog altijd in een opvang hok zit. Ze was behoorlijk verkouden, at slecht en Patricia is met haar naar de dierenarts geweest, die haar Meloxidyl gaf, een AB, die ze nu bijna tien dagen heeft gehad. Telkens als ik bij het hok kom slaapt ze of zit te wachten op haar bakje extra lekker voer, ik spuit haar het drankje in het bekje en zoals altijd kokhalste hardgrondig bij het proeven van dit vieze goedje.

Wat hoop ik dat ze wat beter is, ik hoor haar gelukkig niet meer zo hoesten maar ze kruipt tegen het verwarmingselement aan en ik wacht er eigenlijk op dat de redelijk brutale Sok naar buiten wil, het hok uit. Maar dat wil ze niet, dus als donderdag de dierenarts komt hoop ik dat ze goed beter is, maar ik weet het bij dit katje niet zeker.

De dierenarts komt voor de periodieke controle, waarbij hij afgaat op de signalen van Patricia en mij. Veel zijn dat er gelukkig niet, maar het stapeltje oudjes is behoorlijk uitgedund door ziekte en ouderdom. Dat weet je als je oude katten opvangt, velen komen al binnen op hoogbejaarde leeftijd, maar je kunt daar niet op beoordelen, want Sokje en Roestje de twee uit Bergen op Zoom, zijn pas zeventien jaar, zij zouden makkelijk nog een paar jaartjes door kunnen. Als dat niet zo is, is de klap vaak groter, omdat we er toch vanuit gaan dat oud eerst gaat.

Sientje gaat goed, ze is nog steeds wel eens misselijk wat wegtrekt na een paar hapjes gourmet vis, ze heeft een hard grondige hekel aan Manso, die luidruchtig laat weten dat hij er ook nog is. Het is een ex-kater die er veel jonger uitziet, maar toen ik zijn oogjes goed bekeek zag ik toch het beruchte waasje er over dat altijd wijst op ouderdom. Manso is onbeslist de leider van de groep, ze moeten zich neerleggen bij zijn beweeglijkheid, vooral Turtle is wat bangig voor Manso, die dat niet aanvoelt en rustig verder gaat met bordje roven bij de voerbeurten.

Ze krijgen allemaal vier keer per dag en late avond een bordje of bakje met drie soorten voer. Onderop gourmetmousse, dan een laagje Felix met daarboven op een lepeltje kattensoup en de bakjes zijn altijd weer leeg gelukkig.

Omdat er nu minder katten zijn is ook beter bij te houden hoe en wat ze eten.

Toevallig kwam ik in het bezit van een zakje choupette kattensnoepjes, wat bij waanzin van Saar leidde. Ze zag het zakje, ging er bovenop liggen en het water liep uit haar bekje. Saar is aan de dikke kant, ze krijgt er dus eentje per dag, dat ik verdeel in vier stukjes. Wat klinkt dat krenterig he, maar zo is het niet bedoeld. Te dik is ook bij katten niet goed, en Saartje komt wel af en toe beneden en buiten, maar meestal ligt ze opgerold in haar eigen paal of op mijn bed in het kleinste kamertje van dit huis.

Lapina beneden, het kleine schildpadpoesje heeft een heel apart geluid, hoge piepgeluidjes als ze me met het voer hoort rammelen, en spinnen kopjes geven als ik haar bordje breng, een schattig poessie, met een heel eigen en zeer lief karakter, als ze je maar kent, want Lapina is wat verlegen voor vreemden.

LouLou de zenuwpees is helemaal thuis en slaapt tegenwoordig het liefst in een hok met verwarming. Haar huid begint weer iets te smetten, en haar ene oog trekt wat raar weg, goed doorgeven aan de dierenarts overmorgen.

Turtle zal denk ik nooit meer een lief poesje worden, ze komt van een situatie waarbij ze ernstig mishandeld werd. Ze staat al meer toe, maar opnemen komt altijd neer op vangen want het kleintje is zo bang voor mensen dat e van zich afbijt als ze wordt vastgepakt.

Prinsesje tenslotte leeft een heerlijk leven, ze is zo brutaal dat ze nu ook op de vensterbanken durft en op de kasten en aanrecht hier, wat ben ik daar blij mee. Maar, een onverwachte beweging van mijn hand en ze vlucht weg. Ze eet goed, heeft nooit zin om naar buiten te gaan, en doet haar behoeften het liefst bij Lapina boven op de dikke schuimplastic kussens die daar liggen. Geen probleem, de wasmachine wordt nooit moe.

Een grappig voorval wil ik u niet onthouden, wat ook getuigt van mijn angst voor spinnen en ander ongedierte.

Toen ik op een avond het voer uitdeelde in de kelder zag ik op de muur twee vieze ovale bruine harige beesten, en ik schrok me naar. Snel naar boven en wat te doen. Toen Simone de volgende dag kwam zag die al snel dat het niet ging om beesten maar om twee lange haarballen van Lapina, ze veegde ze weg en ik voelde me hoogst ongemakkelijk: maar gelukkig geen ongedierte in de kattentent.

Inmiddels zijn we gekeurd door de ZLID, een vriendelijk iemand gaf me op, hij heeft alles gekeurd en redelijk goed bevonden. Nee ik voel me zeker niet aangeslagen om dit, het is enkel positief als je inspectie krijgt. Toen we net begonnen met dit werk kregen ook GertJan en ik bezoek van vrijwilligers van de LID, die het allemaal prachtig vonden, maar toen stond er nog geen keet, enkel een kleine ren aan het huis gebouwd.

Ik hoor Manso weer roepen, en hoef daardoor nooit op de klok te letten om te zien of het voertijd is. Hij brult om eten en krijgt dat natuurlijk en ook nog een choupette snoepje toe.

Ik wens u een fijne verdere herfst toe met mooie boswandelingen.

Met kopjes en pootjes van het tiental katten.

2 gedachten over “Lieve mensen,”

  1. Wat fijn om te lezen dat u geen belasting over de erfenis hoeft te betalen. Ik hoop dat u naast dit extra potje toch nog regelmatig donaties kunt verwachten.

    Wens u, de vrijwilligers en alle katjes een goede winter zonder kou, zonder al te hoge rekeningen en zonder zorgen.

    Warme groet
    Lotte

    Beantwoorden

Plaats een reactie