Eerlijk zijn

Lees vooral de onderste alinea: Happy end

Daar zitten we dan. Ingepland om te stoppen omdat we alle werk voor de katten niet meer zo goed aan kunnen, waarbij onze leeftijd natuurlijk een grote rol speelt. Theoretisch gezien zou het ook makkelijk moeten zijn om te stoppen, de aanwezige oude katten zouden hier kunnen blijven wonen tot ze overlijden, zo was de planning van ons, naïeve mensen.

Het liep allemaal anders, ik zal u vertellen hoe wij de laatste tien jaar van ons leven hier doormaakten.

We zijn in dit dorpje terecht gekomen omdat GertJan toen wij in 1998 trouwden, werkzaam was in de bruggenbouw, hij maakte samen met zijn baas de ir. met een team collega's veel bruggen in Nederland. Dat is apart werk, en ligt niet voor het oprapen, we besloten dus om, voordat hij met Pensioen kon, in dit zo vriendelijke dorpje te gaan wonen. Dat beviel prima, maar de pech begon ons direct te achtervolgen toen we hier kwamen wonen. Nog met de verhuisdozen in huis brak GertJan zijn arm, hij gleed uit toen het glad was, en de geplande kattenren die we wilden bouwen was voor de helft door GertJan gemaakt. We wilden in het warme bad, maar helaas, de afvoer van de gedateerde douche was volledig verstopt en de warmwaterkraan gaf enkel koud water. De arm van GertJan was verbrijzeld dus timmeren en op een ladder staan kon niet. Ik toog naar de hobbywinkel op de hoek van de dijk, en vroeg om raad, want ook toen al hadden we katten, die vroegen om buiten en vrijheid in de ren. De winkelbaas wist een oplossing, hij stuurde een schat van een huishoudelijke hulp, die met haar vriendelijkheid ons opkikkerde, en later kwam een medewerker van die bouwwinkel om de ren af te bouwen. De bouwlening die we hadden afgesloten was deels op aan het uurtarief van de uitermate vriendelijke en behulpzame meneer, die binnen twee dagen een prachtig raamwerk had gebouwd, waar de toen nog acht katten zich helemaal thuis voelden. De afvoer van de douche werd gemaakt, dankzij de bouwlening, die snel  slonk na alle klussen die óók gedaan moesten worden in dat huisje., en dat is waarvoor we die lening hadden afgesloten, fijn da we geholpen werden.

Gaandeweg knapte GertJan op en ging weer aan het werk, ik vermaakte me met de huishouding, plus de verzorging van de katten en de hond die we uit een asiel hadden geplukt.

Onze plannen van een kattenopvang voor oude katten konden niet worden uitgevoerd in het kleine houten huisje, dat veilig vertrouwd en eigen was, voorzien van rolluiken boven, met een prachtig uitzicht op de weidse polders achter. We leerden de buurt kennen en waren blij om tussen deze lieve mensen in te wonen, maar de plannen voor de kattenopvang waren niet meer uit ons hoofd te krijgen. Veel mensen wisten ons toen al te vinden als er een oud beestje niet meer welkom was, en we besloten om dit te regelen voor die dieren én mensen. Als we daar waren blijven wonen moest er wel een keuken ingebouwd worden, omdat nu een marmer mini aanrechtje gebouwd was met afvoer in de bijkeuken. Daar hebben we bij dat dorpsbedrijf een grote schuifdeurenkast laten plaatsen.  Dus, kosten moesten we toch maken, dan konden we net zo goed verhuizen.

Verhuizen naar een groter huis leek de enige oplossing, ook omdat GertJan snel naar zijn Pensioen toegroeide, en opzag tegen de leegte van de tijd als je geen belangrijker dingen te doen hebt dan kaarten of bingo spelen. Hetgeen hier veel gebeurt om oudere mensen bezig te houden en te activeren, een leuke hobby maar niet voor ons,  en besloten om te kijken of het mogelijk was om nog te verhuizen. Dat kon, de Makelaar waar we dit lieve huisje hadden gekocht maakte alles in orde en toen we dit huis in het voorbijgaan zagen, te koop voor een paar ton, zijn we gaan kijken. Precies wat we zochten, en met verdriet begonnen we dozen in te pakken voor de verhuizing, dat kon snel omdat het jonge stel dat in dit huis woonde, de hypotheek niet meer op kon brengen, en de Makelaar coulance betoonde aan deze mensen, waarbij onze hypotheek nog iets duurder werd.

We misten de veiligheid van het kleine huisje, en het prachtige uitzicht op de manege paarden, achter het huisje.  Voor was het al niet veel beter met een enorme gevel van een oude kerk die daar stond. We waren er qua wonen en gezelligheid niet op vooruit gegaan, maar ik maakte alles wat gezellig, en GertJan begon voorzichtig om een gat te maken in de kelderwand, een vierkant gat waar precies en kat doorheen kon.

Voor de verhuizing had GertJan, samen met een vriend de ren van het oude huis opgebroken, en herplaatst, achter de achterdeur op de begane grond. Het gat dat GertJan maakte zou ervoor zorgen dat alle acht katten in die ren terecht kwamen, wat ook de bedoeling was. Pas veel later kwam het idee bij ons op de buitenren verder uit te breiden, en met financiële steun van Dierenlot lukte dat. De bouwkeet van de behulpzame en vriendelijke achterbuurman die we kregen kon dienst doen als tweede verblijf voor oude katten.

Van een vakantiegeld dat toen nog fors was, hebben we de stichting ontworpen, met regels en alles erop en eraan om voor de wet legaal oude katten op te kunnen vangen. De Notaris maakte op wat nodig was om legaal te kunnen werken, en zo is Dintelkat geboren. Wat jaartjes later ontvingen we een grote gift uit Amsterdam, van een dierenliefhebber die er op stond dat we van dat geld de ANBI status aan zoudenvragen.

We waren nog jonge zestig plussers, en barsten van de levenslust met de plannen om mensen te kunnen helpen die problemen hebben met plaatsing van hun oude kat. De stichting liep als een trein, we hadden allebei onze handen vol aan de verzorging en begeleiding van de oudjes, waarbij steeds meer mensen ons wisten te vinden, en het huis snel vol liep met oude katten. In alle soorten en maten, ik kon mijn geluk niet op.

Onze omgeving was nogal sceptisch, de containers buiten waar we van de Gemeente kleding in mochten inzamelen en later ook oud frituurvet, waren een doorn in het oog van buren, die hun woonomgeving bedreigd zagen met een 'bedelarij' naast hun eigen huis, zoals ze onze mooie stichting zien, bekrompen en te hoog van de toren blazend. Ook leuke dingen als een school waar we vragen mochten beantwoorden en er een inzameling as van 100 euro. Daar heeft Piet een heel mooie buiten krabplaal van gemaakt.

We kregen wat lekkage aan het plafond in de woonkamer, lastig, maar een emmer er onder en het probleem leek opgelost.

Op een dag ergerde ik me aan het oude bad in de douche boven, er zat een flinke laag schimmel aan de muurzijde, waar het bad pal tegenaan was gezet.

We besloten om het bad te verwijderen, het bad vullen kost veel geld aan warm water, dat je na gebruik gewoon weg laat lopen, doodzonde, een douche kon volstaan. GertJan begon voorzichtig het bad te verwijderen maar, lieve hemeltje dat viel nog niet mee. Het bad zat muurvast gespijkerd en geklonken tussen de balken van het woon kamerplafond, direct onder de douche. Met verbijstering zagen we de bad afvoer in de woonkamer precies op de plek waar de lekemmer stond.

We hebben  een loodgieter om hulp gevaagd, die met de handen voor de mond riep: 'Welke gek heeft dit zo gedaan? De afvoer heeft die gek naar boven laten lopen in plaats van naar beneden, dat gaat u een beste cent kosten mensen.'

Ze deden hun werk, het bad werd verwijderd en door GertJan naar de Milieu straat in Steenbergen vervoerd, en op advies van deze vakmensen vroegen we onze verzekering raad, die ons kon vertellen dat we goed verzekerd waren. Een expert kwam een paar dagen later en concludeerde dat ze ons gingen uitkeren. Wat een troost en begrip ontvingen we van deze zakelijke en vriendelijke man, dolgelukkig gingen we gewoon verder met ons werk, dat groeide zodat we het aanbod niet meer aankonden. Er kwam een wachtlijst, die langzaam werd ingelopen, maar intussen kwamen de kwalen door de stres naar boven. Ik kreeg ernstige pijn in mijn arm, die niet overging, en kreeg mijn tweede hartinfarct. Het was een kleintje, maar na de doorspoeling die de specialist in het ziekenhuis direct bij me deed, was de pijn weg.. Drie daagjes ziekenhuis, het was eigenlijk niets, maar een waarschuwing. Hadden we het soms te druk?

GertJan was begonnen om de plastic witte plafondplaten te verwijderen, waarna we de plastic platen op alle wanden wilden verwijderen.

Naïef en idealistisch zoals we nu eenmaal zijn wilden we zo weinig mogelijk energie verbruiken, en we dachten aan een kachel bij de cv. Onder het slopen hoorde ik GertJan vaak mopperen en schelden. Wat een rotzooi. Onder het witte plastic, zat een houten raamwerk getimmerd, van hokjes en vakjes. Dat moest er ook uit, maar de latjes waren vastgeklonken met honderden lange spijkers die er allemaal met veel kracht uit moesten. Daarna kwam een laag tempex blokjes, rafelend vloog het plafond naar beneden. Wij waren stomverbaasd, was dit de isolatie die de vorige eigenaar bedoelde? De mooie kunststof vensters boven en beneden met dubbel glas maakte die belofte wel waard.

GertJan reed af en aan naar de milieu straat om alle rotzooi kwijt te raken, benzinegeld maakte het leven duur. Na het plafond besloten we ook om de wanden te ontdoen van de afgrijselijke nep plastic, versierd met gouden biesjes. Ik had al lang gemerkt dat er, ondanks open ramen vieze vochtdruppels van boven naar beneden liepen, en dat de etenslucht niet werd afgevoerd, ondanks een soort van afzuigkap boven de kapotte inductieplaat.

Bij nadere inspectie zag GertJan dat er geen afzuigkap in de schouw zat, maar een wasemkap, vandaar de stank en de druppels. Achter de wanden in de kamer bevonden zich roetresten van prachtige antieke schouwtjes die de meneer afhakte en er plastic overheen plaatste. De bouwlening was al grotendeels opgebruikt aan het afwerken van het plafond, we schilderden de balken voorzichtig over, en ik haalde zelf de mooie smeedijzeren ankers naar boven, met een doekje gedrenkt in zilverpoets. We besloten om de ruimtes die donkergroene oude menie bevatten, te betimmeren met houten plaatjes, maar ach heden wat waren die duur. Ik kwam op het idee om er dan goedkoop dun laminaat tussen te doen. Het argument van GertJan dat dit ook nep was moesten we negeren, er was geen andere oplossing. Met een veel ruimere kamer en hoog plafond waren we uiterst tevreden, maar de bouwlening was verbruikt.

De kachel kochten we in de kachelshop in een naburig dorp tweedehands, hij werd geplaatst op een koude dag, toen ik erwtensoep maakte voor GJ. Het was bijzonder gezellig die dag, en toen de grote kachelpijp door de kamer werd gelegd konden we ons geluk niet op bij het zien van een levend vuurtje in de kamer, met een behaaglijke warmte. Logisch gevolg was dat we de gasleidingen en gasmeter lieten verwijderen, een klus van een dikke dag werken door drie mannen, alle oude en vervuilde buizen werden verwijderd en mee genomen. Een elektrische boiler verving de oude cv ketel, die ook aan vernieuwing te  was.

We waren gezond maar arm, en hadden veel voldoening van de katten, er kwamen krantenartikelen en zelfs een tv opname, waarop mensen geld storten op de eigen rekening van Dintelkat. Inmiddels waren we beneficiant geworden van Dierenlot, die pal achter onze uitbreidingsplannen stond, en vergoeden wat we moesten betalen voor de uitbreiding naar de kattenkeet, een mooie staalgazen tunnel, bekleed met hard plastic platen aan de onderkant, zodat de liefjes droge pootjes hielden bij hun weg naar buiten om in de keet te koekeloeren.

De toeloop van gratis katten nam gelijk  toe met de publiciteit, waarbij we werden geconfronteerd met mensen van de schuldsanering, waarvan de kat het huis uit moest, wegens inkrimping van inkomsten van de eigenaars. En wij dachten ach eentje meer of minder maakt niet uit, maar toen die katten naar de dierenarts moesten betaalden we dat uit eigen zak vaak, omdat we de dierenkas niet te snel leeg wilden maken.

Piet, een van de mensen van de duivenvereniging naast ons, hielp met de afwerking, hij schilderde rode biesjes en maakte een trapje in dezelfde kleur, zodat de poezels naar boven konden via het trapje, of via de keetdeur, wat waren we blij en dankbaar met dit meedenken van een buurtgenoot. 

Enfin, we hebben de slechte muren onder het plastic aangepakt met witkalk, GertJan liep een tijdlang met de emmer witsel en plamuur rond. Op de plaatsen waar de vorige eigenaar de mooie antieke schouwtjes had weggehakt moest eerst een dichte laag kunststof, anders zouden de roetvlekken dwars door het plamuur en witkalk heen komen.

De privé bankrekening slonk, maar we redden het net. De vergoedingen van Dierenlot waren tenslotte bedoeld om werkzaamheden en benodigdheden voor de katten te doen, en daar hebben we ons altijd goed aan gehouden. We moesten onze eigen broek ophouden zei Dierenlot terecht, al beseffen we niet hoe het komt dat de mensen die hun kat hier gratis neer zette door heel de wereld geholpen werd, en wij moeten maar zien of er giften binnen komen., Zo dankbaar waren we bij de plaatsing van twee prachtige Britse Korthaartjes, die met grote moeite door de eigenaar moesten worden afgestaan. Hij betaalde hiervoor 3500,00, en we hebben nooit meer dergelijke lieve katjes gehad, met zulke lieve eigenaars.

Verhalen over de katten hield ik bij op onze inmiddels zelf geknutselde website, waar we veel complimenten over kregen. Ook kritiek, sommige mensen vonden het te druk, maar ik wilde alle katten als individu apart kunnen bespreken, zodat vroegere eigenaren konden lezen hoe het met hun dier ging.

Alles ging goed, behalve de onnozele kritiek over onze leeftijd. De katten maakten het goed, mijn ervaring en dat is het nog altijd is, dat je juist door moet gaan met werken bij het ouder worden. Stilstaan heeft geen zin, je laat piekeren en psychische toestanden achter je als je dingen doet die nodig zijn. En, nodig waren en zijn we nog steeds. Een bejaardentehuis met verplichte sportuurtjes en spelletjes werd ons bespaard door het vele werk dat het groeiende aantal katten met zich mee brengt. We zetten de keukenkast uit de douche op zijn kant, haalden de deurtjes eruit, en de katten hadden een slaap hotelletje met aparte kamertjes. Aan de deur werden veelvuldig pakketen met dekens en kussens afgegeven, die ik waste als ze vuil waren, en al waren we 's avonds doodmoe van het werken de voldoening won van de moeheid, waarna we de volgende dag weer verkwikt verder konden, gesteund door Dierenlot die ons steunde waar ze dat konden.

We waren op een Dierenlotcongres, waar Maarten Stoopendaal (inmiddels overleden) voor Dierenlot vele duizenden euro's weggaf aan mensen die hun leven wijden aan dieren in nood. Wij waren één van de gelukkigen die ook een enorme cheque ontvangen, die we mochten gebruiken voor de katten.

We besloten om de buitenren uit te breiden en er een katveilige tuin van te laten maken. Dat viel tegen, want zelfs voor vijfduizend euro waren er geen mensen te vinden die dit voor ons wilden doen. Jammer genoeg waren er weinig vrijwilligers die het vuile en zware werk met ons wilden Een onkostenvergoeding is het minste, of tenminste reiskostenvergoeding, en bij nalezen kwam ik tot de conclusie dat de Overheid dit heeft bepaald, in keurige rijtjes uren en getallen, waar we niet aan konden voldoen.

Inmiddels werden we door een buur beschuldigd van overlast van auto's. De meneer die het tuinnet voor ons wilde plaatsen kwam op een zaterdag om 7 uur, knap, hij moest van Utrecht komen, en had het ervoor over om onze oudjes lekker naar buiten te kunnen laten gaan.

GertJan zette het gekregen kattenluik in de keukendeur en het was feest om gewoon de deur open te kunnen doen, zonder eerst een aantal katten te hebben weggestuurd.

Het bleek na een paar maanden dat het net lek is, Lapje ontsnapte al drie keer, en er is niets ergers dan een oud katje los te zien, met de gevaarlijke dijk pal voor ons huis, waar auto's overheen denderen, maar gelukkig was Lapje wijs en kwam weer terug naar haar veilige huisje met overheerlijk voer, dat we ook verkrijgen via Dierenlot, waar we af en toe heen mogen om geretourneerd voer van ZooPlus op te halen. Helaas liet de nettenmeneer repareren afweten, Idealisme is de gekte die ons schijnt te overvallen, maar we zijn wel blij met het netportaal dat hij maakte met overig net, armoedig maar zeer functioneel, we kunnen de voordeur gewoon openen waarbij de katten niet kunnen ontsnappen.

Het noodlot sloeg toe toen we na de zoveelste kortsluiting in dit huis moesten merken dat er niets meer te maken viel. De elektriciteitsleidingen in dit huis zijn nog van de oorspronkelijke bouw rond 1938, dus nog van metaal, met daaraan vast vele losse snoeren versleten met hier en daar brandplekken. Dit moest ons einde zijn.

Hadden we hier nu zo hard en dag en nacht voor gewerkt? Om er achter te komen dat we indertijd een kat in de zak kochten voor we met de kattenstichting begonnen? Er is een elektricien gekomen die reageerde op een noodmail geschreven door een vriend van FB. Hij wil komen helpen voor 5000,00, vergeleken met dat dorpsbedrijf goedkoop, maar hoe komen we aan 5000 euro?

Inmiddels heb ik de elektricien die maandag komt al de helft betaald van ons karige spaargeld, en zien we weer wat licht aan de horizon.

Ik schrijf dit verhaal aan u met de bedoeling om u te vertellen dat we nooit met geld hebben gesmeten. Ons maandinkomen is goed, maar als we geweten hadden dat de Overheid een flink bedrag van het inkomen nodig had, en dat ik na mijn WAO uitkering erg achteruit ging in inkomen, waren we natuurlijk nooit aan deze stichting begonnen. We hadden ook geen huis gekocht maar gehuurd, dat was in die tijd nog mogelijk. De verwijten vliegen ons om de oren, we zouden teveel uitgeven aan eten en drinken, en andere dingen, wat zou dat dan moeten zijn, uitgaan doen we niet, we moeten wel brandstof en briketten kopen, energie is altijd duur, of het nu uit een kraantje komt of dat je het opwekt met een kachel en brandstof.

Het kan, maar het feit dat we voor het laatst eenentwintig jaar geleden naar Ameland gingen voor een korte vakantie moet u vertellen dat wij geen mensen zijn die geld verspillen maar eenvoudig leven.

We wilden mensen en dieren helpen, maar hadden we geweten dat de toekomst van ouderen in Nederland zo onzeker is geworden, dan hadden we betere maatregelen kunnen nemen om ons op de strenge regels van de overheid voor te bereiden op onze oude dag..

Dit is geen triest relaas mensen, we hebben nog een dak boven ons hoofd de katten hebben dankzij de onvolprezen Dierenlot een dak boven het hoofd en eten genoeg, de onzekerheid is kwellend, en dat is het enige dat we kunnen zeggen. We hebben nergens spijt van, hooguit ons adres, maar dingen die niet meer zijn terug te draaien moeten we accepteren.

Dit verdrietige verhaal heeft toch nog een happy end, GertJan was gisteren op het Dierenot congres, waar wij en vele anderen een grote gift kregen van 5000,00. Wij kregen er nog een gift bij van 12.50 euro.

Om onze dank te uiten aan Dierenlot is haast onmogelijk.

We mogen morgen de elektricien zijn werk laten doen en kunnen die betalen, misschien komt er dan ook goede elektra in de kattenkeet en licht in de buitenren. Iedereen die met ons meedacht en hielp, heel heel erg hartelijk bedankt voor uw vertrouwen in ons. DANK U WEL DIERENLOT.