Geknipt


Eindelijk nu even een nieuwsbrief voor u die ons zo trouw volgt. Wat zijn we blij met u, en zeker met stichting Dierenlot, die voor ons zorgt als ouders voor de kinderen. Heel veel andere stichtingen worden daadwerkelijk geholpen door deze prachtige stichting, met medewerkers die er echt zijn voor de dieren en hun verzorgers.

Stichtingen zoals wij, zonder winstoogmerk en soms dag en nacht hard werkend.

Maar eerst nu de katten, want daar gaat het natuurlijk allemaal om, zonder hen konden we niet bestaan.

Betje heeft een stevige terugslag doorgemaakt. We moesten met haar naar de spoedeisende dienstdoende dierenarts in Roosendaal en schrokken ons halfdood van de rekening. 250 euro is wel heel erg veel voor een consult, wat prikjes en medicijnen, maar wel fijn dat Betje haar vervoersmand weer uitsprong en niet stilletjes bleef liggen zoals de dagen voor het bezoek, en ze heeft daarna niet meer overgegeven.

Ze is dinsdag terug geweest naar onze eigen dierenarts, en sinds ze zijn medicijnen krijgt gaat het veel beter en eet ze weer wat. Het is goed mogelijk dat de medicatie van het weekeinde later is gaan werken, maar ze eet weer een beetje. Niet veel, Betje is altijd al een slechte eter, maar genoeg voor zover we het nu kunnen zien. (Ze valt niet verder meer af). Ze is heel aanhankelijk en ligt graag op schoot maar daar is helaas nog te weinig tijd voor. Knuffelaars zijn welkom.

Turtle en de andere katten zijn goed thuis, zoals Nicky de nieuwkomer, die zich vergiste en gelijk kopjes gaf en los mocht. Nu is ze een lieve en sociale roetzwarte poes van c. 16 jaar. Ze is bang voor katten waardoor haar spontaniteit voor ons is afgenomen, maar heeft nog niet geblazen.

Naussie en Spooky vinden het altijd leuk om bij nieuwkomers vlak voor het hok te gaan zitten en lekker een potje te staren naar de bange kat.

Met de andere katten blijft het gelukkig goed gaan, al zou het fijn zijn als Loesje niet meer op de vloer in de douche plast maar in de bak die we speciaal in de douche hebben gezet. Ze heeft haar eigen plasplekje gevonden, en ze blijft daarbij. Dat zien we bij meer poezen, ik denk dat stres toch een oorzaak is, al zou ik niet weten hoe het af te leren. Aluminiumfolie schuift ze gewoon opzij of gaat erop zitten. Azijn is vies, als dat er ligt plast ze daar niet, dus heeft onze douche een zuur luchtje.

De tv-uitzending. Wat een spanning beste mensen, de dag dat de cameraman kwam hebben we genoten, hij stelde van tevoren door een door de redactie vastgelegde vragen aan ons, waarbij ik één keer voor het raam uit mijn mond liet vallen dat we bankroet waren.

Dat de uitzending nu zo getiteld was vinden we erg jammer, maar we hebben daar geen invloed op. Veel mooie plaatjes van de katten waren niet te zien, en dat bankroet geldt zeker niet voor Dintelkat, we vinden dat wel een erg vervelende bijkomstigheid. Zeker ook voor Dierenlot, die in het hele verhaal niet genoemd mocht worden. Vreemd, omdat ook Dierenlot zonder winstoogmerk draait en bestaat uit giften en donaties.

SBS 6 is toch echt een commerciële zender, wij hadden juist verwacht dat het wel mocht, maar niet dus. Dierenlot verdient er net zomin als wij en de vele andere stichtingen die beneficiant zijn van Dierenlot, niets aa

Na de opnamen van de cameraman kregen we veertien dagen daarna een verzoek om naar de studio in Amsterdam te gaan. U begrijpt hoe nerveus we waren, want van een dergelijke uitzending kan erg veel afhangen. Die ochtend waren de katten tijdens het voeren nerveus, ze voelen je stemming aan, en Sientje gaf over. Dat wilde ik opruimen omdat Simone zou komen om ze voor de 2e keer te voeren, het zou smerig zijn om het te laten liggen. En ja hoor, toen ik naar mijn voet keek na het opstaan lag mijn knie op de grond, vlak naast mijn op de grond staande voet, en ik kon amper lopen. Zo kwamen we na een lastige rit naar een buitenwijk te Amsterdam in de studio terecht. Hinkend gesteund op de arm van GertJan.


Domme pech, ik heb het er nog met Mr. Visser over gehad, die beaamde dat het is gekomen door de stres van tv. Ook hiervan hebben we niets terug gezien, al hebben ze het hinken heel mooi weggewerkt.

Maar weet u, het had me weinig kunnen schelen, al had GJ me in een kruiwagen naar binnen gebracht, als er maar meer over de katten en vooral over Dierenlot gezegd was, en niet zoals nu twee ogenschijnlijk stokoude mensen die voorzichtig lopend binnen kwamen. Als u dan weet dat ik meest rennend door het huis loop met grote stappen om er snel te zijn begrijpt u dat ik een beetje boos ben om dit alles.

Na binnenkomst gingen we naar een stukje nagemaakte woonkamer, met bank en kastje. Daar werden weer vragen gesteld, en daar zeiden we meerdere malen dat we niet gingen verhuizen. U heeft kunnen zien dat ik dat zei ergens in het midden van de uitzending, ook het bankroet waar we echt boos om zijn omdat het onwaar is. Dintelkat is niet bankroet.

De rolluiken hebben we uit eigen zak betaald. Van vakantiegeld, wat van de spaarrekening en gewoon iets van de betaalrekening, om te zorgen voor meer privacy in eigen huis. Van de Architect hebben we nooit meer iets gehoord. Hij heeft de Rechter een brief gestuurd n.a.v. vragen aan hem, met de mededelingen dat er een heg schijnt te komen voor de beneden ramen en in de bovenverdieping gekleurd glas. We waren van plan om van dat geld een nieuwe stoel voor GertJan aan te schaffen en eventueel een gemakkelijk zittende bank.

We zullen de loop van de verbouwing af moeten wachten en denken steeds aan de katten, die dergelijke dingen nooit zullen doen omdat ze nu eenmaal niet kunnen praten. Ze communiceren met lichaamstaal, en de meeste signalen herken ik.

Enfin, na het kamertje gingen we naar boven waar nog wat andere mensen waren, om te wachten op het onderhoud met Mr. Visser. We werden niet opgemaakt, dat was van tevoren al meegedeeld, ik vond het jammer, wel werd er een poedertje op ons gezicht gedaan tegen glimmen.

De weken voor de uitzending waren hectisch omdat we allebei natuurlijk erg benieuwd waren wat en hoe het werd uitgezonden.

Een mooie uitzending, dat is natuurlijk ook het enige waar het SBS 6 om gaat, maar wel gemiste kansen, voor de oude katten en vooral Dierenlot, al had die geen kansen als ze niet genoemd mogen worden. En het belangrijkste voor ons was geknipt, dus ook al geen kansen voor de katten zelf.

We zijn blij dat het allemaal achter de rug is, de derde keer op tv. De eerste keer was van Omroep MAX, die een gootsteen op de overloop voor ons maakte, n.a.v. een vraag van een vrijwilligster. Daarna Omroep Brabant, die een leuke film over ons maakte en veel katten liet zien.

We zijn maar een klein stichtinkje, dat beseffen we en zullen nooit een grote worden, daar hebben we geen capaciteiten en menskracht genoeg voor.

Als we jonger waren zouden we verder uitbreiden, maar laten dat nu beter over aan Anja van Wetland-Cats, waar vijf van onze katten zitten zoals u al weet.

Als we jonger waren zouden we verder uitbreiden, maar laten dat nu beter over aan Anja van Wetland-Cats, waar vijf van onze katten zitten zoals u al weet.

Jammer dat iemand zoals de Architect kennelijk niets heeft met dieren en vooral katten, en wij straks met overburen zitten waarvan we af moeten wachten of die, zoals de Rechter al veronderstelde, misschien zich gaan bemoeien met ons leven en dat van de katten. Helaas is die opmerking en ons antwoord ook weggeknipt.

Wij gaan gewoon door, dinsdag moet GJ naar het ziekenhuis voor een onderzoek aan zijn arm, en woensdag gaat hij Simba ophalen, een nieuwkomertje die zonder thuis zit omdat haar eigenares is overleden.

Moe maar vooral voldaan, door de snorrende ondeugende en vooral erg lieve 42 oudere katten, die hier blijven wonen tot ze niet meer verder kunnen.

We wensen u een heel fijn weekeinde toe.

Gelukkig zijn er geen doden te herdenken, maar we laten u de eenvoudige versiering van de grafjes zien. Vriendjes die hier hebben geleefd en altijd zullen blijven.
Gelukkig zijn er geen doden te herdenken, maar we laten u de eenvoudige versiering van de grafjes zien. Vriendjes die hier hebben geleefd en altijd zullen blijven.