Kattenlief en leed februari 2019


Gaat u maar lekker zitten want het wordt een lange nieuwsbrief.

Als u op deze zin klikt kunt u de Jaarrekening 2018-2019 lezen.

Met veel dank voor Peter Houweling ons derde bestuurslid, voor inspectie en stempel!

Door de hectiek van ziekte, overleden katten en nieuwkomers ben ik wat later dan gewoonlijk met de nieuwsbrief. Excuses daarvoor.

  • De nieuwkomers. We beginnen met Sientje die net terug is van de dierenarts. Het plekje in haar keel is minder, en ze heeft goed gegeten. Op de pagina van Sientje in het smoelenboek kunt u alles lezen over Sientje, en voor haar vrouwtje is het fijn dat ze weer thuis, en aan de beterende poot is. Ze is nog wat timide en schrikkerig maar zit weer op de poef lief te wezen.
  • Twinkeltje is een prachtig en dapper schildpad poesje. Erg lief en aanhankelijk, met haar 17 jaar was ze zo gewend. Ze werd verkouden omdat een nieuwkomer niet gevaccineerd was. De familie van haar overleden vrouwtje kon het vaccinatiebewijs niet vinden, en in noodgevallen zoals dit kunnen we niet op onze strepen blijven staan. Ze at door, spinde, kroelde en genoot van het eten, wat een snoezig katje is dit wondertje. Op haar eigen pagina in het smoelenboek kunt u alles over haar lezen.
  • Baukje en Kleintje kwamen hier nadat het vrouwtje zelf had gebeld. Ze moest voor een ernstige ziekte worden opgenomen en haar twee kindjes zouden alleen zijn. Natuurlijk beloofde ik dat we ze op zouden halen.
    De trieste blik van een stil huis, half leeggehaald en de twee katten op een bed maakte diepe indruk op GertJan die ze ophaalde. Ze waren uiterst bang, kropen in een hoekje, werden allebei verkouden en aten niet. Van eentje was een vaccinatiebewijs. De mevrouw die erbij was toen ze opgehaald werden vertelde dat ze nogal verwend werden door het vrouwtje. Er was geen eigen voer aanwezig in het stille lege huis, dus hebben we aan Dierenlot een zak Exigent gevraagd, en die was er meteen. Daar begonnen ze aarzelend van te eten, ik hoefde gelukkig niet te voerspuiten. Het gaat inmiddels goed, Baukje komt al buiten en beneden, Kleintje blijft schuw en bang. Komt goed.
  • Overleden katten: Bij het herdenk hoekje kunt u lezen dat er 5 katten overleden zijn.
  • Hard werken: Als er verkoudheid heerst onder de katten is het hectisch druk, want alles moet zorgvuldig ontsmet worden zodat niet de hele groep ziek wordt. Dat zijn dus drie keer daags 46 voerbakjes ontsmetten en naspoelen, de kattenbakken die dankzij zakken niet meer zo vaak geboend hoeven te worden. Er moet wel 2 x daags uitgeschept, anders staan de lieverdjes in de poep van een andere kat en dat komt dan weer op de vloer terecht. We hebben behalve de opvanghokken beneden geen aparte kattenruimtes.
    Dus, alles zit na bakbezoek onder de witte pootjes. En altijd als er overal pootjes op staan, en er eentje net gespuugd heeft, Sandrientje op haar eigen paal heeft gepoept gaat de bel.
    Twee lieve dames uit Steenbergen, die veel kattenspulletjes brachten. Van voer tot palen, van kattenbak tot speeltjes, en ik was boven heftig aan het werk. Dank u wel dames, en echt ik kon niet naar beneden, ik hoop dat u daar begrip voor heeft.
  • Dintelkat herplaatst nooit: Er wordt ons nogal eens gevraagd om een oudere kat te herplaatsen. We zijn geen asiel, maar een rusthuis voor oude katten waar ze de laatste jaren van hun leven door brengen. Toen we Dintelkat oprichtten hebben we samen met de Notaris besloten om niet te herplaatsen.
    Wij zien onze katten niet als handel, maar als levende dieren die vaak al veel hebben mee gemaakt als ze hier terecht komen. Een enkele kat met een belabberde achtergrond is niet dol op andere katten zoals Kiko. Dat hoeft ook niet. We hebben genoeg ruimte om iedere kat te geven wat hij zoekt en wil. Als een kat alleen wil leven kan dat.
    We zien dat katten genieten van het leven onder de katten. Ze eten samen, slapen samen en gaan hun eigen gangetje. Er worden vriendschappen gesloten of ruzie gemaakt.
    Ze worden hier schandalig verwend, vertroeteld en mogen alles. Ook op de aanrechten en op de bedden, en als ze alleen in een mandje willen liggen ook goed, al houden we wel in de gaten of het diertje dan niet ziek is. Daarom ook wegen we alle katten periodiek zodat we zeker weten of ze teveel of te weinig eten binnenkrijgen.
    Zouden we herplaatsen, dan kunnen we ons niet houden aan de eigen statuten, geen afstandsverklaring laten tekenen, want hun toekomst blijft onzeker.
    Daarbij komt dat katten door verhuizing behoorlijk gestrest kunnen raken, en van stres weer ziek worden. Wie is er dan verantwoordelijk voor de ziekte van de herplaatste kat?
    Nog afgezien van veel narigheid voor het beestje zelf, willen we geen winst maken op dieren die door vaak ernstige omstandigheden bij de eigenaar weg moeten.
    Naast veel ellende hebben die mensen de zekerheid dat er goed gezorgd wordt voor de oudere kat van een vaak ernstig ziek of overleden familielid.
    Op deze manier kunnen we mens en dier geruststellen.
    Ze blijven hier wonen tot aan het eind van hun leven.
    We zijn onze Notaris dankbaar voor zijn inzicht en advies, want ook het aantrekken van leden als we een vereniging zouden worden kan talloze problemen mee brengen, en wij houden ons liever bezig met onze katten.
  • Hygiene: We houden, samen met Noella alles zo schoon mogelijk. De wasmachine draait dag en nacht, en het is schoon, maar niet 100% hygienisch. Dat hoeft ook niet. Als ze erg ziek worden gaan ze naar de dierenarts die over steriele ruimtes beschikt, maar onze gezonde katten mogen leven in een gewoon woonhuis, waar ze alles mogen, en niets moeten.
    Dus ook niet verplicht kroelen of verplicht spelen als ze daar geen zin in hebben.
    Dat er af en toe verkoudheid heerst is niet te voorkomen, omdat in noodgevallen niet altijd iemand beschikbaar is om naast de uitvaart van een geliefd familielid nog even naar de dierenarts te gaan om de kat te laten vaccineren.
    Het is lastig en belastend voor de katten maar niet onoverkomelijk. Het hoort erbij.
    Noëlla, de schat die ons twee keer per maand komt helpen als vrijwillig medewerkster, is al geroutineerd in het verwijderen van een verse drol, als die per ongeluk net buiten de bak viel. Wat een onbetaalbare schat is ze, en we lachen heel wat af en hebben fijne gesprekken. Ze is van onschatbare waarde voor ons, en het is heerlijk als we 2 x per maand het werk kunnen verdelen.
    Onder al dat werken voel ik mijn voeten, GertJan zijn rug, en zijn altijd weer blij als GertJan weer voorraden kattenvoeding en kattenbakgrit heeft gehaald. Uit Mol te Belgie of bij Dierenlot te Arkel. Alles komt van ZooPlus, de sociale winkel die geretourneerd kattenvoer en benodigdheden niet wegsmijt maar ter beschikking stelt aan armlastige verenigingen/stichtingen zoals wij. Wat zijn we daar blij mee en dankbaar voor.
  • Ervaringen: Mijn gedachten dwalen altijd af, gedachteloos aai ik de beide Loesjes boven, allebei pittige dametjes die onder het bakken scheppen en dweilen altijd kopjes komen geven. Alsof ze zeggen dank je wel vrouwtje. LoesjeI gaat al van haar plekje af zodat ik daar een schone deken neer kan leggen. LoesjeII inmiddels 17 jaar, gaat verschrikkelijk tekeer bij het nageltjes knippen. Ze is erg lief maar wil geen polonaise aan haar lijf.
    Een krijsende vogel buiten die achterna wordt gezeten door een specht brengt me in vroegere tijden toen ik nog op een dierenambulance reed, en veel dieren thuis en in het plaatselijke asiel verzorgde. Daar waren ook vogels bij, en de verschijning van een grote Politieman met in zijn pet een klein musje vergeet ik nooit meer. Het diertje heb ik opgekweekt met verse wormen uit de tuin, en losgelaten in de bossen van het kerkhof waar we vlakbij woonden.
    Tot mijn verbijstering werd het diertje kattenvoer, omdat mijn eigen Pluisje het beestje ving, dat naar huis kwam om te eten. Tja, de dierenwereld is hard onder elkaar.
  • Kiko wast zich uitgebreid, geniet van kroelen en ik verbaas me over haar lenigheid, want ook Kiko is al op leeftijd. Bedenk me dat de klimaatsverandering en het milieu voor katten niet opgaat. Zij gebruiken geen water voor douchen, en we mogen nog vijf minuten las ik in de krant. Ik zou wat betreft mezelf wassen niet verder komen dan mijn voet, ondanks yoga en andere ingewikkelde oefeningen blijven mensen stijve harken in vergelijking met de sierlijkheid van katten die zonder moeite ieder plekje aan hun lijf kunnen bereiken.
  • Bollie is inmiddels De Baas in huis. Als het etenstijd is zit hij vooraan, en maakt graag ruzie. Meestal is Keetje daar ook bij, en samen bekken ze de brutaalste uit, tot wij ze met bakje en al op de gang zetten. Dat gebeurt gelukkig niet vaak, en is te overzien. Met oude kwetsbare katten kunnen we ze het niet altijd zelf uit laten zoeken. Duke zoekt echt bescherming, als er een kat aan zijn bakje komt, en dat is meestal zijn zusje Lady.
  • Zwartje slaapt veel en valt af. Ze is kieskeurig, en we trekken alles open om dit kleintje aan het eten te houden. Het lijkt erop dat ze het opgeeft, want van de likjes die ze binnenkrijgt kan ze niet leven. Spuitvoeren is een drama bij dit schatje, ze vecht en krijst en spuugt alles weer uit. Eetlust opwekkers helpen niet, maar ze heeft geen pijn, en is zeer lief en aanhankelijk, komt graag even op schoot en bijt van zich af als het te lang duurt. Donderdag komt de DA waarmee we kunnen besluiten of we doorgaan met dit schattige katje.

Herdenkhoekje

Stukje. Het overlijden van onze Stukje was een klap, omdat we het niet aan zagen komen. Stukje, de trots van Dintelkat: groot, fors dominant en lief, kwam 's morgens zoals gewoonlijk bij ons bed voor een knuffel en hapje. Hij kon het bed niet op. Met gierende banden reed GJ naar de DA, waar Stuk al bijna overleden was. Het leek op een hartaanval. We zijn nog steeds verbijsterd omdat juist Stukje het toonbeeld van gezondheid leek. We missen hem ontzettend.

Elvis. Het ging prima met Elvis. Hij had zijn eigen ritme gevonden, at goed en zijn medicijnen kreeg hij in zijn eigen hok. Hij wist het al precies, en liep voor ons uit achter zijn bakje verwenvoer. Hij was goed op gewicht, al was hij de laatste dagen voor zijn dood rustiger dan anders. Het meest lag hij op de poef hier beneden, en sliep veel. 's Avonds laat ging hij van de poef af en plofte op de vloer. Elvis bleef liggen en reageerde niet toen we hem riepen. Ik zette hem op zijn pootjes, maar Elvis zakte er doorheen, hij kon niet meer lopen. GertJan is direct naar de dierenarts gegaan, waar Elvis overleed. Elvis heeft heel wat achter de rug. Door een neurologische aandoening liep hij moeilijk en zag met één oog slecht. Hij had een zware schildklieraandoening waarvoor hij medicatie moest hebben in hoge doseringen. Het meest waarschijnlijke is dat het hart van Elvis het opgaf, door de afwijkingen aan de schildklier wordt het hartje opgejaagd. Medicatie helpt daarvoor maar heeft ook veel bijwerkingen. We missen deze gekke kat met zijn invallen, ondeugendheid en streken ontzettend.

Gringo is net zoals Stukje, zeer plotseling overleden. Hij kwam boven en was helemaal tam, liet zich aaien en at heel goed. Hij stond altijd vooraan met het eten, maar de laatste week voor zijn dood at hij slecht, bleef beneden op zijn eigen bedje liggen, en eetlust opwekker hielp ook niet. Bij de DA bleek dat deze prachtige kater veel kwaadaardige tumoren op zijn lever en nieren had. We moesten hem laten gaan, want leven was plagen geworden voor deze mooie lieve kat.

Molly. Ze werden samen gehaald, Noussie en Molly. Toen ze goed gewend waren kwam Noussie naar boven en leeft nog steeds hier bij ons. Molly was wat doof, en sliep erg veel op de hoge plank beneden. We merkten wel dat ze intens sliep en soms moeilijk wakker was te krijgen. Molly kwam buiten en af en toe boven, om dan weer naar haar eigen plekje te gaan. Op een avond was Molly echt niet wakker te krijgen, en toen GertJan met haar bij de inderhaast gebelde DA kwam, was ze al overleden. De DA zag dat ze een hartaanval heeft gehad en daaraan is overleden.

Pukkie. We zagen al aankomen dat Pukkie niet verder kon. Dit 18 jarige katje is 6 jaar bij ons geweest. Ze had wat huidafwijkingen, maar verder was ze gezond. Ze had geen nierafwijkingen of andere gebreken, wel merkten we dat ze minder ging eten op het laatst. Toen ze steeds vaker misselijk werd en niets meer wilde eten zijn we naar de DA gegaan. De nieren van Pukkie waren nog maar erg klein, en ze was gewoon op van het leven. We missen dit erg lieve en zachtaardige poesje, dat bij iedereen op schoot klom en altijd een goed humeur had.


IC