Deze keer weer eens een nieuwsbrief over ons kattenvolkje, ze komen en ze gaan, weer beter of herstellend, u kunt het hier allemaal lezen.

Met Micky gaat het op en af, hij eet wel heel goed, en af en toe dwaalt hij, en vindt met zijn blinde ogen de kattenbak nog. De andere katten verdragen hem prima, en zolang Micky geen pijn heeft of ziek is kan hij nog een poos bij ons blijven hopen we.

Loesje was ook ziek, ze leeft tegenwoordig in de douche, en kokhalsde tegen voer en melk. Na een kuurtje AB is ze er weer helemaal, en grijpt je hand weer als we haar kroelen.

Loth is ook naar de dierenarts geweest, hij hoestte nogal, en ik was ongerust over de zwarte randen en viezigheid bij zijn ogen die zich niet weg lieten poetsen met in aye care gedrenkte doekjes. De dierenarts dacht dat die vieze ogen konden ontstaan door het hoesten en stuwing daarvan naar de ogen van dit mooie witte katertje. Loth nam zijn medicijnen zonder protest in, en is nu weer spierwit, inclusief zijn ogen.

De meeste katten hebben er voor gekozen om hier boven te wonen, Mickey en Romeo, samen met Schaduw Miesje Monster, Lucky en Loth klepperen ze heel wat af bij het kattenluik, Slapen eten en maken een ommetje in de tuin, om daarna snel weer naar binnen te komen om snel het mooiste plekje in beslag te nemen. Naussie is er eentje van de Schildpad katjes, waarvan we er nu ook drie hebben. Saya dat mooie rode poesje, de concurrent van Schaduw leeft haar eigen leventje, zit liefst op een kattenbankje op de vensterbank, onder de gordijnen zodat ze ook naar buiten kan gluren. Erg lief poesje, het tegen gestelde van Schaduw die nog altijd onbarmhartig uithaalt als iets te dicht in haar buurt komt.

Simba, Tuffy en Parking vormen de cyperse drieling, we kunnen ze amper uit elkaar houden. 's Nachts roep ik een naam, en altijd weer komt Tuffy vragen om nog meer eten, achter haar Parking, die aardig dominant terug gaat voor de lievige Tuffy.

Beneden leeft ook Prinses, die nog steeds op haar eigen troon de dienst uitmaakt en de drieling aardig de baas is. Spooky zit meestal op de midden dekenkist te wachten op haar melk, waar ze luid en duidelijk om vraagt. Wie nu precies Spooky en wie Naussie is is niet zo erg duidelijk ze luisteren allebei naar de namen. De derde schildpad is Loesje, die door alle stormen heen haar eigen gangetje gaat en elke dag wat liever wordt.

Thera komt steeds meer bij en is aangekomen, als ze me boven aan de trap hoort aan komen komt ze me tegemoet, vraagt om een kroel en aandacht, waarbij Kiko, die ook bij de dierenarts is geweest, wat magertjes wordt. Dat komt zei de dierenats door haar schildklier, een veel voorkomend kwaaltje bij de ouder wordende kat. Dus krijgt ook Kiko elke dag een pilletje Felemazole en eet dat lief op, door haar voer.

Voor de vroegere eigenaar van Simba, weest u gerust, het gaat heel goed met deze doorgevoede kater, hij komt graag buiten maar wil ook het hok van Prinses, heeft helaas het duel om het hok verloren, want Prinses hoewel haar naam het tegendeel suggereert, is sterk en hardnekkig, hij krijgt niet zijn zin.

Parking loeit zijn deun, elke dag horen we hem, ook buiten waar hij graag in de tuin is.

S


Miesje loopt overal doorheen, ondanks haar eet gedrag, ze schrokt alles op wat er nog op de bordjes ligt, loopt een paar meter en spuugt het liefst uit op een schone deken krabpaal kast naar beneden of op de tafel waar altijd wel een vrij plekje te vinden is. Erg lieve en tamme poes, waarbij de dierenarts op zijn huisbezoek supersnel on onmerkbaar haar kromme nagels afknipte. Ze heeft volgens de dierenarts die haar goed heeft onderzocht, geen afwijkingen of ziektes gelukkig.

Siep en Kobes leven allebei boven, al heeft Siep de voorkeur voor de paal boven, die zit meestal heerlijk op zijn gemak te wachten tot het eten komt. Ook Siep is naar de dierenarts geweest omdat hij wat minder at en hoestte, hij heeft ook een kuurtje gehad en is weer katlekker. 

Kobes was altijd trouw in de buurt van Siep maar de laatste tijd is Kobes liever buiten. Ik schrok me op een nacht het kattenzuur, toen er plotseling een onbekende zwarte kat voor mijn voeten liep. Ik peinsde en kwam wat later op Kobes, die altijd nog wat verlegen naar de achtergrond vertrekt, maar wel zijn bordje eten opeist, volkomen terecht natuurlijk.  

Kobes en Siep zijn allebei erg lieve en gemakkelijke katten, niets mee aan de poot, en altijd aanwezig, onhoorbaar en liefst onzichtbaar als het aan hen zou liggen. Dan hebben we nog Truike, die altijd het hardst vraagt om een bakje extra voer en wat melk zo mogelijk. U kunt lezen in het topic Post dat de vroegere eigenaren van Truike en Monster blij zijn dat ze bij ons leven. Dank u wel mensen, voor de bemoedigende mail, het gaat ook goed met uw lievelingen.

We vinden het altijd geweldig als een vroegere eigenaar of familie daarvan ons belt om te vragen hoe het met hun poezenkind gaat. Soms wat kort door de ocht, maar dan komt dat omdat we net aan het voeren zijn en ik het aanrecht intussen in de gaten houd, waar onverlaten de bordjes één voor één schoonmaken en de andere, minder brutale katten het nakijken hebben, bordjes leeg. Bel gerust of mail, als u wilt weten hoe het met uw vroegere kat is.

Misty, Star en Ukkie leven hun eigen geborgen leventje in de kattenkeet. Ze blijven wat terug getrokken omdat we ze ook wat minder zien, ze willen niet naar buiten, eten alle drie zeer goed, er is dus weinig te vertellen over dit lieve drietal, waar Ukkie de baas is.

Nu dacht ik ze allemaal gehad te hebben maar weet dat niet helemaal zeker, als u een kat mist en u wilt toch weten hoe het met hem/haar gaat, bel gerust in de middag of mail, dat kan altijd.

In deze tijd mochten we van Dierenlot, zoals u weet de Organisatie die werkelijk alles doet om dieren in nood te helpen, een collega dierenopang te begraven. Die meneer had de voedselbank te Rotterdam opgericht en werkte dag en nacht voor de dieren. Hij had kenbaar gemaakt dat hij bij zijn uitvaart graag zou worden begeleid door dierenambulances, en zo kwam het dat wij, in ons bescheiden oranje wagentje achter een lange rij dieren ambulances reden, het kippenvel stond op mijn armen wat indrukwekkend was het allemaal.
We bedanken Dierenlot nog eens voor alle goede zorgen voor onze stichting en voor de andere stichtingen, en voor deze beleving, waar een bestuur nog een praatje maakt met de beneficianten, persoonlijk en altijd vriendelijk. Dankzij deze enorm grote en prachtige stichting kunnen wij doen wat we nu doen: oude katten opvangen en verzorgen tot de dood hen van het leven scheidt. 

Bedankt

We willen hierbij iedereen hartelijk bedanken voor de hulp. In de vorm van giften en donaties, en niet te vergeten, Simone, die er altijd is als ik weer eens naar de dokter moet. Het ziet ernaar uit dat dit vaker gaat gebeuren en we hopen dat Simone met haar vakkennis en enorme liefde voor dieren, ons terzijde blijft staan.

Ook Peter Houweling bedankt voor de inspectie van onze begrotingen, en het mee leven.

Baasjes van Luna en de adoptant van Romeo, heel erg bedankt voo uw steun en mee leven.

Niet te vergeten bedanken we Dierenlot voor de altijd weer terugkomende steun, in de vorm van een gesprek, advies opleiding en de voergiften, waardoor onze oudjes een gevarieerd menu krijgen. 


gedenkhoekje

Luna


Zoals ik in de vorige nieuwsbrief al vertelde, Luna wilde niet meer in haar eigen kast plaatsje en liep veel te dwalen door het huis. Dat accepteerden sommige andere katten niet, en ze kreeg op haar kop, hoe snel we ook waren om haar op de bank of een andere plek te krijgen. Hoe ziek ze ook was, ze was tot het laatste toe zeer snel, sprong van het aanrecht en ging bij het voeren bij de andere katten eten. Dat zou op zich nog niet uitmaken, ze kunnen wel wat hebben. Maar,Luna ging minder eten, en ging steeds meer buiten op het dak zitten in wind en regen. 

Toen ze kokhalsde tegen haar melk en de dag daarna niets meer at en slijmde was er geen keus meer. Inmiddels is ze ingeslapen bij de dierenarts, Luna was geleideijk aan veranderd van een mooie doorvoede poes in een mager scharminkeltje,mager scharminkeltje, zich vies maakte en zich niet meer poetste. Ze verdroeg het niet als ik met een warme washand voorzichtig probeerde om haar wat schoon te krijgen, haar temperament bleef tot het laatste moment, al leek het alsof ze blij was bij de dierenarts te zijn. Ze was ook moe. Nu heeft dit pittige dametje eindelijk rust, en ligt bij de andere overleden katten.