Geniet u ook zo van alle nieuwsprogramma's op tv en in de krant? Wij wel, en wat een werk zit daar achter. Onderzoek, napluizen van feiten en altijd blijven glimlachen door de nieuwslezers. Petje af daarvoor, ik zou het ze niet nadoen en subjectief worden waar zij alles met beroeps objectiviteit neerzetten voor ons, die daar gratis van kunnen genieten.

Het gaat, zoals u al op deze website hebt kunnen lezen goed met Dintelkat. Steeds meer mensen weten ons te vinden en niet alleen met een oude kat, vaak met giften, pakjes heerlijk dierenvoer, pakketten via een FB vriendin Sabina Hartemink, Romeo kreeg lekkers en geld en ga zo maar door.

En niet te vergeten Stichting Dierenlot, die altijd weer raad weet als er eens problemen ontstaan.

Sinds we bij hen ook regelmatig retourvoer van ZooPlus kunnen ophalen gaat het ook financieel een heel stuk beter met de stichting.

Nu verder over de katten, want daarover moeten nieuwsbrieven gaan natuurlijk.

Saar leeft zoals u weet boven in het kleinste slaapkamertje van ons dijkhuisje. Overdag wil ze er uit en vermaakt zich meestal boven, en heel af en toe zien we haar in de tuin. Een engelachtig katje, altijd lief en spinnen. Toch is er altijd wat bangigheid in blijven zitten door haar wilde vader. Die angst belet haar om zich helemaal vrij door het huis te begeven. Dus, 's avonds als de deur opengaat stormt ze naar binnen. Het is een klein maar best zwaar poesje, dat galoppeert als een paardje. Laatst moest ik er zelfs om lachen. Het was laat voor we naar bed gingen en Saar zat al tijden voor de deur. Na een poosje hoorde ik het bekende galopje en een kletterend geluid of er een kraan open stond. Ze had haar plas opgehouden en wilde op haar eigen kattenbak, die in dat kleine kamertje staat. Zo aandoenlijk die zindelijkheid.

Die is er niet bij onze Monster, die ik onder het stofzuigen betrapte toen ze met haar kontje naar buiten op de grond plaste. Ik duwde haar naar binnen maar de dader van alle plassen beneden was gesnapt. Af en toe word ik moedeloos van het schoonmaken, gewapend met keukenrol, schoonmaakazijn horen al bij de uitrusting om de kattenbakken te ontlasten. Maar de rondlopende katten die steeds komen ruiken aan hun eigen uitwerpselen maken alles goed.

Toch blijf ik zoeken naar een afdoend en niet te duur middel, aluminiumfolie helpt niet, daar gaan ze gewoon in zitten plassen.

We beleefden een mooi avontuur met Gompy, een kat die hier nog maar een paar dagen is. Hij was zoals altijd bij nieuwkomers geplaatst in één van de opvanghokken beneden, maar Gompy was het daar niet mee eens. Hij vroeg luid schreeuwend om aandacht, en toen ik tijdens de nachtronde gestommel beneden hoorde dacht ik aan een vuilnisbak buiten die omviel.

Tot GertJan de volgende dag beneden Gompy zag, in het openslaande raam in de keuken. Daar had hij vakkundig de raambeschermers uit gesloopt, en was in dat raam gevallen. De hor heeft hem gered, want als er glas in dat raam had gezeten was Gompy er niet levend uit gekomen. Juist omdat te voorkomen hebben we indertijd bij ZooPlus deze raambeschermers geplaatst om te voorkomen dat een kat tussen de kier van het raam terecht komt.

Plassend en leuk nieuws

Geniet u ook zo van alle nieuwsprogramma's op tv en in de krant? Wij wel, en wat een werk zit daar achter. Onderzoek, napluizen van feiten en altijd blijven glimlachen door de nieuwslezers. Petje af daarvoor, ik zou het ze niet nadoen en subjectief worden waar zij alles met beroeps objectiviteit neerzetten voor ons, die daar gratis van kunnen genieten.

Het gaat, zoals u al op deze website hebt kunnen lezen goed met Dintelkat. Steeds meer mensen weten ons te vinden en niet alleen met een oude kat, vaak met giften, pakjes heerlijk dierenvoer, pakketten via een FB vriendin Sabina Hartemink, Romeo kreeg lekkers en geld en ga zo maar door.

En niet te vergeten Stichting Dierenlot, die altijd weer raad weet als er eens problemen ontstaan.

Sinds we bij hen ook regelmatig retourvoer van ZooPlus kunnen ophalen gaat het ook financieel een heel stuk beter met de stichting.

Nu verder over de katten, want daarover moeten nieuwsbrieven gaan natuurlijk.

Saar leeft zoals u weet boven in het kleinste slaapkamertje van ons dijkhuisje. Overdag wil ze er uit en vermaakt zich meestal boven, en heel af en toe zien we haar in de tuin. Een engelachtig katje, altijd lief en spinnen. Toch is er altijd wat bangigheid in blijven zitten door haar wilde vader. Die angst belet haar om zich helemaal vrij door het huis te begeven. Dus, 's avonds als de deur opengaat stormt ze naar binnen. Het is een klein maar best zwaar poesje, dat galoppeert als een paardje. Laatst moest ik er zelfs om lachen. Het was laat voor we naar bed gingen en Saar zat al tijden voor de deur. Na een poosje hoorde ik het bekende galopje en een kletterend geluid of er een kraan open stond. Ze had haar plas opgehouden en wilde op haar eigen kattenbak, die in dat kleine kamertje staat. Zo aandoenlijk die zindelijkheid.

Die is er niet bij onze Monster, die ik onder het stofzuigen betrapte toen ze met haar kontje naar buiten op de grond plaste. Ik duwde haar naar binnen maar de dader van alle plassen beneden was gesnapt. Af en toe word ik moedeloos van het schoonmaken, gewapend met keukenrol, schoonmaakazijn horen al bij de uitrusting om de kattenbakken te ontlasten. Maar de rondlopende katten die steeds komen ruiken aan hun eigen uitwerpselen maken alles goed.

Toch blijf ik zoeken naar een afdoend en niet te duur middel, aluminiumfolie helpt niet, daar gaan ze gewoon in zitten plassen.

We beleefden een mooi avontuur met Gompy, een kat die hier nog maar een paar dagen is. Hij was zoals altijd bij nieuwkomers geplaatst in één van de opvanghokken beneden, maar Gompy was het daar niet mee eens. Hij vroeg luid schreeuwend om aandacht, en toen ik tijdens de nachtronde gestommel beneden hoorde dacht ik aan een vuilnisbak buiten die omviel.

Tot GertJan de volgende dag beneden Gompy zag, in het openslaande raam in de keuken. Daar had hij vakkundig de raambeschermers uit gesloopt, en was in dat raam gevallen. De hor heeft hem gered, want als er glas in dat raam had gezeten was Gompy er niet levend uit gekomen. Juist omdat te voorkomen hebben we indertijd bij ZooPlus deze raambeschermers geplaatst om te voorkomen dat een kat tussen de kier van het raam terecht komt.

Gompy, totaal niet onder de indruk, liep op zijn gemakje naar buiten en ging op het keet dak liggen, is de hele dag buiten geweest, at met de andere katten mee alsof het zo hoorde. En, zo hoort het ook natuurlijk.

Ik kon gelukkig de vroegere eigenaren, die druk waren met regelen van zaken voor de overleden vader en eigenaar van Gompy, het goede nieuws melden dat Gompy zichzelf hier thuis had gemaakt.

Met het ontsnappingsverhaal van Lapje nog in ons achterhoofdzijn we nu uiterst behoedzaam met katten buiten laten. Het is ze niet meer af te nemen, en het luik in de keukendeur kleppert er vrolijk op los. In de nacht gaat alles dicht omdat Gompy en Swiepie luid duidelijk maken dat ze iets willen maar ze weten niet wat. Lapje is kennelijk zo geschrokken van de vangkooi dat ze niet meer taalt naar buiten en dag en nacht op het kleine kamertje blijft, samen met oude Loesje die langzaam aan stopt met actief zijn. Ze schrikt enorm als ik haar wakker mak voor de melk of voer, geeft kopjes, en dat is heel ongewoon voor deze poes die voorheen een hand zag om heerlijk in te gaan hangen. Nu wordt ze een kroelkat en dat is bij haar verontrustend. Als een zo felle kat zo lief wordt is meestal het einde nabij, maar voorlopig zit ze samen met Lapje, zodat ze er niet uit kunnen.

De maker van de kattentuin is op de hoogte en komt, zodra hij tijd heeft kijken waar het lek kan zitten.
Op veel plekken zitten T-raps die Gertjan er in de haast heeft ingezet. We vermoeden dat hoog bovenin bij de toppen van de bomen gaatjes zijn waar de duveltjes net doorheen kunnen, en Lapje is beroepsuitbreekster, die ook al uit de dichte ren van voorheen ontsnapte.

We werken hard, dat moet gezegd maar doen het ook graag. We zijn geen verenigings- of clubjesmensen, en vinden het ook zonde om thuis te zitten als er nog veel te doen is in en voor de maatschappij. Doorwerken mocht nog niet toen GertJan met Pensioen moest. En verveling is een kwaadaardig iets, je wordt daar behoorlijk chagrijnig van. Totdat we dit werk bedachten, uitwerkten en steun kregen van Dierenlot, Dé grote organisatie die alles doet wat mogelijk is, van scholing vrijwilligers tot en met diervoer, enorm. Wat verzetten deze mensen veel werk voor dieren.

Dankbaar ben ik, dat de enge ziekte die me een paar jaar geleden met spoed het ziekenhuis in bracht, over is, ik ben hersteld.

Dat betekent niet dat ik nu vrolijk zingend door het huis loop, dat wil ik GertJan en de katten niet aandoen. Maar, ondanks de afschuwelijke moeheid het zekere weten dat ik weer verder mag met dit mooie werk.

Heel soms zijn we opstandig, als iedereen zijn gangetje gaat en we het gevoel hebben alles voor niets te moeten doen. We hoeven niets, en kunnen stoppen als dat zou moeten. Maar, wie zorgt er dan voor de hulpeloze oudjes die ons simpele dijkhuisje als hun thuis zien?

We mogen als een kat hier niet kan wennen hier en het aantal katten teveel is een beroep doen op Wetland-Cats, waar alle dieren ook een heerlijk leven hebben. Naast katten hebben ze schapen paarden honden en nog veel meer, kijk op hun website en u ziet wat ik bedoel. Zoveel dierenliefde is niet in geld of materie uit te drukken, we zouden altijd te kort komen. Wat zou het geweldig zijn als de Overheid de intrinsieke waarden van dieren zou erkennen, voor 100% en daarmee uiten dat ze het lief en leed van dieren belangrijk genoeg vinden om de stichtingen die met serieuze volhardendheid en zeer hard werken hebben aangetoond iets goeds te doen voor de maatschappij. Erkenning betekent steun, en dat hebben de harde werkers in de dierenwereld soms zo hard nodig. Hoewel de dieren zelf hun dank tonen is het gevoel van gewaardeerd worden onbetaalbaar, en geeft een stukje zelfvertrouwen.

Wij en talloze andere stichtingen die heel goed werk doen gaan onverstoorbaar verder, omdat Dierenlot steunt, waar ze kan en helpt als hulp geboden kan worden. Wat is het heerlijk om erbij te horen, om erkenning te krijgen van een grote stichting die ook bestaat van giften en donaties.

Betje het kleine wit/zwarte poesje met haar aandoenlijke kopje heeft het niet gehaald. Ze is nooit uitgegroeid tot een mooie volwassen poes en bleef achter in de groei. Liep wat moeilijk, en steeds was er geen echte oorzaak voor te