Romeo en Bailey

Romeo is een prachtige zwart/witte kater, die we tijdens onze opvangperiode voor dierenasiel h' Onderdak een paar jaar hebben gehad. We vingen oude en niet meer plaatsbare katten en honden op. Soms waren er vijf tegelijk en een hond, soms was er geen extra dier behalve dan onze acht eigen katten en een hondje.

Romeo kwam als een bang en zeer schuw dier bij ons. Volgens het asielbeheer waren deze twee katten (de andere was Boris) slecht behandeld in hun gezin. Er was alleen nog een kleine buiten kattenren en een kleine opvang kamer boven. Hij was hier een week toen ik bedacht dat het tijd werd dat Romeo naar de ren kon, die toen nog alleen van buitenaf toegankelijk was, met een klein luikje dat naar binnen leidde. Ik deed Romeo in een vervoersmand en zette die in de buitenren, om me vervolgens na een half uurtje naar te schrikken. Wie zat daar te genieten van het zonnetje op het schuurdak? Romeo. In paniek vloog ik naar beneden en probeerde de kat naar binnen te lokken maar Romeo was totaal niet geinteresseerd. Met mijn hand over de schuurrand kon ik net bij hem, hij gaf kopjes waarop ik hem in zijn nekvel kon pakken. Hij kloof aan mijn hand alsof het een prooi was die hij net had gevangen, ik kon hem naar de vervoersmand sjouwen en trillend op mijn benen boven in het opvangkamertje zetten.

GertJan werkte nog in die tijd, dus ik begon alle bloedsporen weg te werken.

In deze tijd deed Bailey zijn intrede. Een roetzwarte kater, wel gecastreerd, die door een bestuurslid van het asiel mee was genomen. Die kan er nog wel bij he? Zei ze toen ze Bailey in de ren had gezet. Bailey was wild schuw en niet te benaderen, en is hier altijd gebleven. Er zijn veel katten hier gekomen en weer vertrokken in die opvangperiode. Veel hebben een nieuw thuis gevonden, en altijd weer was het met pijn in mijn hart als ik bedacht wat een onzekere toekomst deze vaak erg lieve dieren hadden. Toch had ik alle vertrouwen in Els de asielbeheerder, die zorgvuldig omging met haar dieren.

We zijn nu zeven jaar verder, en Romeo en Bailey zijn nog steeds hier. Het maatje van Romeo Boris. een erg lieve sociale rode kater is al een paar jaar geleden overleden, hij had ernstige nier/blaasgruis, en toen het lijden hem teveel werd hebben we hem in laten slapen. Een kat verdient niet veel pijn of een naar leven, en Romeo verdween naar de achtergrond. Bij de voerbeurten was hij er wel, maar sinds de tuin toegankelijk is voor de katten zien we Romeo steeds vaker ook hier beneden waar wij altijd zijn. Bailey is voor ons niet meer bang, maar bij vreemden valt hij toch terug in zijn zwerversangst, verbergt zich en we zien hem amper.

Vanmorgen moest ik goed kijken welke katten er zo aanhankelijk tegen elkaar waren? He? Romeo, was van zin paal gekomen en liep op de grond, de andere donkere vlek was Bailey, die heftig spinnen tegen Romeo wreef, ze begroeten elkaar en Baily nam plaats op de krabton van Sientje, die ongeinteresserd in het zonnetje voor het raam lag.

Voor mensen die blijven volhouden dat katten niet sociaal zijn naar elkaar en naar mensen schreef ik dit op.

In alle jaren dat er hier heel veel veranderde bleven deze twee schuwe dieren op de achtergrond stilletjes aanwezig, en hebben elkaar na jaren weer gevonden.

Ontroerend, ze deden dit echt helemaal zelf.

Alle kattenhaters en mensen die een kat zien als vernieler van de natuur, bedenk dat een kat een hoogstaand en zeer intelligent wezentje is, met gevoel en  in staat om relaties te onderhouden. 

Dit verhaaltje is geen bewijs daarvan, ik weet dat wetenschappers heel anders aankijken tegen katten en overal een verklaring voor hebben. Al weet ik ook dat het gedrag van katten zeker als ze het slecht troffen met de eigenaar, sociaal en trouw is, ze vallen alleen aan als ze óf honger hebben of als mensen ze lastig vallen en op ze jagen.


Geef ze een veilig warm plekje, voeding en een aai over het bolletje, en veel tijd en geduld. Dan komt het vaak goed ook met de meest verwilderde katten.

Met mijn hand is het na zes weken goed gekomen, die werd de volgende dag ontsmet en ingepakt, ik moest ermee omhoog en kon weinig doen. Ik had het er graag voor over.