Te veel om op te noemen


Degenen die ons volgen op FB weten via GertJan wat ons overkwam. Het is nu niet wenselijk om daar veel op door te gaan. Wilt u meer van mij, Ineke, weten, mail gerust. GJ heeft mijn laptop ook mee genomen naar het ziekenhuis, zodat ik u zoals vanouds weer kan antwoorden op uw vragen.

Het is fantastisch zoals GertJan in zijn eentje Dintelkat door liet draaien. Simone heeft hem geholpen, en ook Elena kwam elke week een flinke hoeveelheid werk doen. Het is mogelijk dat u de teksten wat door elkaar heen ziet lopen, ben nog niet wat ik wezen moet, maar we mogen voorzichtig zeggen dat we hopelijk het ergste achter de rug hebben. Nu alles weer goed tot me door begint te dringen, moeten we nog vertellen dat onze twee Dintelkat iconen de Britjes Duke en Lady zijn overleden.

Lady was al gegaan voordat ik zo ziek werd, ze was letterlijk op en weer AB kon ze niet meer aan.

Deze twee schatjes die de laatste tijd toch elke dag intensieve zorg nodig hadden, waren allebei getroffen door een flink aantal fokziekten. Allebei een te groot hart, en vooral Lady door het extreem kleine neusje en smalle luchtwegen was veel benauwd. Ze hebben talloze keren bij de DA gezeten, veel medicijnen geslikt, maar Duke onze dijk die alles aankon moest het toch ook opgeven. De constante hoeveelheid taai slijm in de neusjes en longen lieten zich niet meer wegkrijgen door neusspoelinkjes medicatie, en hulp bij het voeren. We missen ze ongelooflijk, ze zijn ruim 5 jaar bij ons geweest. Riep je Duke dan kwam Lady en omgekeerd, wijs, erg lief, nooit gekrabd behalve Duke als ik zijn achterwerk schoon moest maken van klitten, maar echt krabben, ze konden het niet eens.

Van eten maakte deze twee schoonheden een kunst. Het was een genoegen om ze te zien eten. Deftig, met kleine hapjes, maar Lady vergat alle damesachtige maniertjes als Duke wat van zijn Gourmet liet staan. Ze buitelde over de andere katten heen om maar snel bij het bakje van Duke te kunnen, waarbij Duke zijn plek de laatste tijd snel opgaf, en Lady zijn eten mocht.

Sientje is gooed door alle spanning heen gekomen. Ze hoeft zelfs geen medicijnen meer voor de pancreatitis, eet elke avond een grote bak voer leeg blijft lief en aanhankelijk. Als ik dit schrijf voel ik de neiging de koppies in mijn handen te nemen en ze te knuffelen tot ze weer weg willen, zoals ze vaker doen. Maar Sientje met haar lange geschiedenis van spanning en angst, prikjes en statistieken, heeft het vooralsnog gered, boven Duke en Lady zelfs. Wie had dat kunnen dromen.

Een enorme opkikker toen we zelfs in dit fantastische verzorgingstehuis ons nieuwe vakbekwaamheid bewijs van Dierenlot konden laten zien, en werden gefeliciteerd door doctoren en de verzorging/verpleging. Wonderlijk hoe naast zorgzaamheid ook troost werd gegeven omdat voor iedereen duidelijk was hoe ik hunkerde naar de poezels, maar te zwak was om ze goed te verzorgen.


Eerst zelf sterk worden, goed eten, goed revalideren. Soms was ik de wanhoop nabij daarbij wetend dat deze kundige mensen met al hun ervaring gelijk hadden. GJ zou niet veel opschieten met mij, die omviel als ik even los zat, om viel als ik even stond en moeizaam repeteerde hoe ik ook alweer een hulpeloos stapje kon zetten met behulp van een zuster, rollator of rolstoel. Op therapie kon ik laten zien nog wel iets te kunnen en wat een voldoening gaf het om 10 x 3 meter te kunnen lopen over de brug, ik die nooit sportte en daar een gloeiende hekel aan had.  

Eten met dubbel beleg. Ik was anders altijd bezig niet te vet te eten, weinig cholesterol. Nu eet ik boterhammen met dubbel beleg, ik geniet ervan, of ik nu pas proef hoe heerlijk brood is met extra beleg. Toch gaan we heel langzaam maar zeker kleine stapjes vooruit. Toen we vrijdag naar het ziekenhuis moesten en de dokter zagen die me o.a. geopereerd heeft, haar verrassing omdat we daar gewoon stonden, in rolstoel met een dikke jas aan. Wat was het spannend geweest vertelde deze lieve dokter. Er waren uitstulpingen aan de dikke darm die open waren gespat, zelfs mijn blindedarm was ontstoken. Een dag later kreeg ik embolie op beide longen, de situatie was levensgevaarlijk. En dan ben ik dolgelukkig lieverds, dat we doctoren troffen die het aandurfden, verplegenden die tegen me ingingen en me dwongen te eten al vocht ik, wat ben ik dankbaar, en GJ, die van het kastje naar de muur liep om alles draaiend te houden. Hij ging zelfs tussendoor even naar Mol te BelgiĆ« omdat het voer en kattenbakgrit weer op waren. GJ verdient een lintje, sjonge wat heeft hij gewerkt. Ik blijf hunkeren tot ik zelf de natte lieve bekkies weer kan voelen, de pootjes van Svenska weer op mijn hoofd voel, Vino weer hoor huilen, en Gotos weer ondeugend zie zijn, Naussie weer achter Monster aan zie rennen, en Monster Gotos weer zie pesten, kortom ik hunker naar de levende have van klauwende pootjes vragende bekjes, en warme spinnende lijfjes.

Zou ik nog bijna vergeten dat we vlak voordat ik ziek werd, iemand uit het dorp vonden die er best zin in had om de tuin katvriendelijk te maken van het geld van Dierenlot 's Maarten Stoopendaal, we hopen daar deze week wat meer duidelijkheid over te krijgen. 

De vriendin die bepakt en belen aden op ziekenbezoek kwwam, letterlijk de zon liet schijnen in de ziekenkamer. Van prachtige bad9bed jasjes, warme bijpassende bedsokken, een warme handgehaakte pelerine, bonbons en bloemen, als een prinses verwend, zo ontzettend lief allemaal 


HERDENKHOEKJE: 

DUKE EN lADY

 Nu alles weer goed tot me door begint te dringen, moeten we nog vertellen dat onze twee Dintelkat iconen de Britjes Duke en Lady zijn overleden.

Lady was al gegaan voordat ik zo ziek werd, Ze was letterlijk op en weer AB kon ze niet meer aan.

Deze twee schatjes die de laatste tijd toch elke dag intensieve zorg nodig hadden, waren allebei getroffen door een flink aantal fokziekten.  Allebei een te groot hart, en vooral Lady door het extreem kleine neusje en smalle luchtwegen was veel benauwd. Ze hebben talloze keren bij de DA gezeten, veel medicijnen geslikt, maar Duke onze dijk die alles aankon moest het toch ook opgeven. De constante hoeveelheid taai slijm in de neusjes en longen lieten zich niet meer wegkrijgen door neusspoelinkjes medicatie, en hulp bij het voeren. We missen ze ongelooflijk, ze zijn ruim 5 jaar bij ons geweest. Riep je Duke dan kwam Lady en omgekeerd, wijs, erg lief, nooit gekrabd behalve Duke als ik zijn achterwerk schoon moest maken van klitten, maar echt krabben, ze konden het niet eens.