Stil en zo koud

In ons kattenwereldje is zoveel gebeurd dat het niet doenlijk is om alles vrolijk en opgewekt te vertellen.

Allereerst, met de katten is alles goed. Gelukkig, want toen kort na elkaar Monster en Kiko overleden, leek het of er geen einde kwam aan mijn verdriet. Het waren oude poesjes, die hier een geheel eigen plek hadden veroverd. Lieve kleine zwart witte diertjes die tevreden waren met hun plek en genoten van een kroel en een bakje lekker voer. Want, lekker moet het echt zijn, de dames en heren hier willen niet zomaar voer uit een blikje. Liefst met een paar soorten kleine hapjes op een bordje, dat vinden ze het allerlekkerste dat er is.

De eerste tijd na 11 januari van dit jaar waren de katten stil en toen het baasje in een kist in de kamer lag, hield vooral Sientje niet op om te kijken. Boven op de ladekast, met haar snuitje naar het baasje gericht. Hij zei niets en Sientje begreep er weinig van. Ik liep dagelijks langs de kist en aaide GertJan over zijn bol, hij was zo koud. De begrafenisondernemer had het gezegd, thuis opbaren is mogelijk maar het moet wel koel blijven in de kamer. De wens van GertJan om niet in een vrieslade te hoeven heb ik kunnen vervullen. Stil en koud, was de periode na zijn overlijden.

De hartverwarmende reacties van u en heel veel lieve mensen, doktoren, verpleegkundigen en mensen uit de buurt waren zo lief en troostvol, dat ik telkens weer naar boven vluchtte om in mijn eigen hol, in het kleinste kamertje van het huis had ik snel ingericht om me terug te trekken als het teveel werd en op de gloeiendhete elektrische deken weer wat op te warmen van de kilte in mijn lijf en hart.

Ik bleef maar wachten tot hij wakker werd en toen hij in de auto werd gezet, nadat de kist overeind moest om die door het raam te krijgen was ik zo bang dat hij pijn zou hebben van het botsen. GertJan heeft geen pijn meer, is in een prachtige omgeving waar hij geniet van rust en vrede.

Het meest indrukwekkend vond ik nog tijdens de rit naar de Kerk en prachtige rouwdienst, het stoppen van de begrafenisondernemer. Hij stond aan de kant -en het was zo koud- en wachtte. Hij wachtte op GertJan die langzaam voorbijschoof, waarna hij weer in de auto ging zitten en zo respectvol was voor mijn lieverd.

Je moet het verwerken wordt me vaak gezegd, maar lieverds, hoe kan je zoiets verwerken? Je partner waar ik 24 jaar van mijn leven mee heb doorgebracht, veel meegemaakt samen en we kwamen steeds overal weer door. Tot die grote bult op zijn arm verscheen en de doktoren niet wisten wat het was. Stiekem wist ik het wel, ik dacht foute boel en fluisterde tegen het kattenvolkje, lief zijn voor het baasje hij is ziek.

Na alle drukte komt het pas ik wist het, omdat ik dat vaak zei aan mensen die een dierbare moesten verliezen. Nu overkwam het mezelf. In volle hevigheid drong het door, hij komt nooit meer thuis en als ik de oranje dierenauto voorbij zie rijden bestuurd door Cindy weet ik het weer.

En toch het leven is weer volop in beweging.

Er zijn drie nieuwkomers bij gekomen, Manso, een ongedurige kater van een jaar of 16 en Toemba, een gezellige gezette poes van ca. 15 jaar. Toemba had aanpassingsproblemen, ze voegde zich gewoon tussen de anderen, hield zich aan hun regels en paste zich aan. Toch werd ze ziek, en de dierenarts heeft haar gebit onder handen genomen, waarna ze weer lekker mee at. Ze is beneden gaan wonen, is niet zo dol op de opdringerige Manso, die vaak luidkeels duidelijk maakt dat hij aandacht wil. Ook Lapina, een lief klein schildpadpoesje met maar één oogje wist zich direct geliefd te maken met spinnen, goed eten en lief kopjes geven, ze mag los maar durft haar hok nog niet uit. Komt vanzelf goed en gaat ze achter Katrien aan die meest heerlijk buiten ligt te rollen in het zonnetje.

Katrien met haar mepperige pootje, erg lief geworden, maar altijd wat onberekenbaar. Omdat als je per ongeluk aait en het komt haar niet uit, haalt ze flink uit, waarna ze je hand met likjes bedekt om te troosten. Ze kijkt je dan meestal luid spinnend na, het is geen boosheid van dit schattige katje, maar ze wil gewoon rust, zoals dat hoort bij een kat op leeftijd.

En, zoals de katten het leven weer oppakten na het verlies van twee vriendjes, zo heb ik ook het leven weer dankbaar bij de lurven gepakt en dwing mezelf om er te zijn voor de schattige katten die me troosten en opvrolijken als ik weer eens geen zin heb om te eten. Zij wel en vragen daar luidruchtig om. Troost lieve mensen, pure troost zoals alleen een dier die kan geven, zonder woorden. Saartje in dat kleine hokje boven troost door er ’s nachts te zijn. Op mijn hoofdkussen waarbij ze mijn haar masseert, met allebei de pootjes om mijn hoofd en zo blijft ze liggen tot ik om moet draaien want acht kilo kat op je hoofd gaat niet echt lang goed.

De zon schijnt weer buiten al is het nog steeds koud, maar net niet koud genoeg om de gezellige haard aan te steken.

Simone is net naar huis, wat een onmisbare en geweldige vrouw is ze toch. Elke dag komt ze wel even aanwippen. Vandaag is eindelijk de tuin ontdaan van grote takken en alles is fris en kort gesnoeid. Door een vrijwilliger van het Vrijwilligers Informatie Punt, die ook een nieuwe vrijwilliger stuurde, Patricia. Een jonge vrouw van voor in de dertig. Gek op dieren en altijd bereid om te helpen, samen met haar vriend Nick, die klusjes doet. Ik ben zelf nog niet in staat om zwaar lichamelijk werk te doen als timmeren en zagen, hameren en vragen. Toen na alle ellende de wasmachine het begaf samen met de droger was ik even radeloos. Ach zei Simone, geef me die was maar mee. Maar mocht ik dat vragen van haar, die hier elke dag was om me op te vangen als ik dreigde om te vallen, me taken uit handen nam die ik gewoon niet kon, door pure ellendigheid waarbij mijn ledematen dienst weigerden?

Wat was ik dankbaar dat er, vrij snel na het overlijden de financiële afwikkeling snel werd afgehandeld en ik nieuwe machines kon kopen, die Nick boven op elkaar in de kelder heeft gezet. Bezoek is bedeesd, men weet niet wat te zeggen en hoe normaal is dat? Ik heb zoveel respect dat er mensen kwamen met woorden en dingen, gewoon zichzelf durfden te zijn en mee huilden.

Zoonlief en de kleinkinderen met hun moeder, aan de deur, afwachtend hoe moet ik nu? Ze waren er en zijn er nog, maar het leven raast door, en de stilte werd verbroken door het leven zelf.

De kou werd verdreven door de zon en ik kan weer met mijn schone was naar buiten om die op te hangen in de wind.

Drie jonge vrouwen die op een middag kort na het gebeuren de koppen bij elkaar staken en de kelderverdieping volledig op zijn kop zetten. Ieder voorwerp is schoongemaakt, en een gezellige schone omgeving voor de katten is het resultaat. Wat genieten de kleine dondersteentjes en ik ook na de grote schoonmaakbeurt die Patricia deed voor ik mijn bed definitief in het kleinste kamertje zette. Geborgen en veilig is dat plekje voor Saar en mij. Af en toe komt Saartje beneden, zit even ergens en rent daarna weer vastberaden naar ons veilige holletje boven.

Het is zo stil maar ook zo lekker warm van binnen en van buiten, ik wil iedereen die er was of aan me dacht of op een andere manier zijn/haar best deed om te helpen troosten en voort te gaan, zoveel dank brengen dat ik het niet in woorden kan uiten. De Pastores van de Kerk, die zich ook geen raad wisten met mijn radeloze verdriet en toch troost gaven met een gebaar en vriendelijk woord, mensen die uren naar me luisterden door de telefoon en gewoon, hier in de kamer.

GertJan las altijd de nieuwsbrief voordat ik hem durfde te publiceren en nu moet ik zelf beslissen of het zo kan.

Ik vind van wel en ben dolgelukkig nu met stilte en rust, warmte en de komende zomer. Ik weet en voel dat er hulp is als we in nood zijn en dat lieverds, is het grootste geschenk dat ik ooit gekregen heb.

Het lukt me niet verder om over koetjes en kalfjes te praten, alleen Dank u wel voor alles.

Plaats een reactie