Terugkijken en verder gaan

Vanmorgen bij het opentrekken van de rolluiken kwam het zonnetje er doorheen.

Eindelijk na weken mist regen en donkerte, licht en warmte.

Na de dingen die gebeurden is het lastig om verder te gaan, al zijn daar de katten die ervoor zorgen dat ik niet bij de pakken neer kan gaan zitten, hoe groot de verleiding soms ook is om diep onder het warme dekbed te kruien en te slapen tot alles voorbij is.

Maar zo bedenk ik dan het is al voorbij, want GertJan komt me niet roepen om aan te manen op te schieten want Sokje moet naar de dierenarts voor een operatie. Als even later Cindy aanbelt had ik net de kachel aangemaakt, de vuile eetbordjes van de nacht opgeruimd en de kamer toonbaar gemaakt.

Sokje liet zich makkelijk opnemen, een wonder als je bedenkt dat ze gisteren ook in dezelfde vervoersmand heeft gezeten. Wat is ze mager bedenk ik, dat kleine hoopje kat weegt niet meer dan twee pakken suiker.

Cindy, de nieuwe vrijwilligster die het kattenvervoer op zich heeft genomen, sluit geroutineerd de mand en vertrekt, waarna ik de oranje dierenauto het raam voorbij zie gaan.

Onwezenlijk, omdat het toch altijd GertJan was die dit deed.

Zo lief dat er nu hij er niet meer is drie jonge vrouwen zijn gekomen die helpen waar ze kunnen. Cindy is een lieve vrouw van 51 jaar, zij verzorgt het vervoer van de katten naar de dierenarts, en haalt ze daarna ook weer op, spreekt de tijden af, dat scheelt enorm veel denktijd, en ze kan alles zelf regelen.

Jacqueline is ook een jonge vrouw van begin veertig, ze woont op een boerderij even buiten de bebouwde kom. Daar heeft ze talloze dieren die allemaal met veel zorg en toewijding verzorgd worden. Op dezelfde manier gaat ze hier met de katten om, lief, rustig hartelijk en spontaan.

Simone kent u vast allemaal wel, ze was de laatste maanden de rots in de branding, kwam aanrennen als ik mijn bed niet uit kon wegens die nare rugklachten, voerde de katten, maakte de kattenbakken schoon en deed al die dingen die ik even niet kon. Er was nooit negatief commentaar, de sfeer is goed gebleven en was van tijd tot tijd gezellig.

Een paar weken later meldde Patricia zich aan als vrijwilligster, en het is een weelde om over zoveel lieve mensen te mogen beschikken. Patricia is 36 jaar, gek op dieren en ze kan heel goed met de katten overweg. Ze kan zeer hard werken en doet dat ook.

De tweede week dat ze hier bezig waren keerden ze de gehele kelderverdieping om, alles glom en rook lekker fris, de katten hadden het zichtbaar nog meer naar hun zin. Patricia hoorde dat ik van slaapkamer wilde verwisselen, aarzelde geen moment en ging met bezem en stofzuiger aan de gang, waarna ik een gloednieuw slaapkamertje heb. Een ongelukje van de apotheek met mijn buiten brievenbus: De vriend van Patricia kocht een mooie nieuwe via Marktplaats en plaatste die weer, zodat ik geen dag zonder brievenbus hoefde.

Ik zal proberen om u in het kort bij te praten over wat GertJan overkwam.

Het begin met een grote bult op zijn arm, die door de doktoren niet herkend werd als iets engs, hij voelde er weinig van, maar ik had mijn eigen gedachten daarover. Zo een grote bult hoort daar gewoon niet, midden op zijn onderarm, maar scans en röntgenfoto’s wezen uit dat GertJan gezond was, niets aan de hand.

Toen hij op een ochtend, een paar weken na de bult wakker werd met een half verlamd oog wist ik eigenlijk al dat er iets erg was met deze man, maar weer werd gezegd dat hij gezond was. Tot de pijn in zijn gewrichten hem naar een Reumatoloog stuurde, die ook scande. Die Reumatoloog belde de volgende dag dat we met spoed moesten komen, die uitslag was fataal, uitzaaiingen over zijn hele lichaam, inclusief zijn hoofd. GertJan werd direct doorverwezen naar een Oncoloog, en toen wisten we eigenlijk dat er niets meer te redden viel, GertJan zou niet meer beter worden. De Oncoloog probeerde te troosten, misschien kwamen er levensverlengende medicijnen, maar die periode heeft GertJan niet meer gehaald. Zijn ziekte verergerde in korte tijd zo hevig dat een verplicht hoog/laag bed moest komen, waar hij de laatste nacht op deze aarde in heeft gelegen. De medewerksters van de Zorg liepen af en aan, gaven adviezen, goede raad en ook troost, omdat het snelle proces van verval steeds sneller ging. GertJan heeft in de kamer gelegen, bij zijn geliefde katten, hij miste Bollie, die intussen ook op Wetland Cats is beland, maar Monster nam moeiteloos zijn plaatsje in en bleef trouw op het bed, onder de hand van het baasje.

Intussen redderde Simone, deed de dagelijkse werkzaamheden moeiteloos, en al zag ik dat ze moe was, ze ging gewoon door. Waarbij ze nog een eigen privéleven had, maar ze kon het aan. Vertelde deze lieve vrouw, die talloze dingen deed zonder te klagen of vragen te stellen.

Ik mocht bij GertJan zijn, en zijn laatste dag op 11 januari was Simone weer met de sleutel binnen gekomen, we zaten op de bank wat te praten, toen ze opeens opmerkte dat ze geen adem meer zag bij GertJan. Hij was stilletjes overleden, en we moesten regelen rennen en regelen, de dokter kwam, daarna de begrafenisondernemer en talloze andere mensen waarvan ik de namen niet ken.

GertJan heeft vier dagen hier in de kamer voor het raam gelegen, een periode waarin ik veel tegen hem sprak, maar wat was hij intens koud en kil, het verdriet overspoelde me, maar er was niets meer te redden.

De troost kwam in de vorm van de drie vrouwen die volkomen vrijwillig aanboden om te helpen. Vuil en vies werk gingen ze niet uit de weg, ik praatte denk ik honderduit, maar het stoorde ze niet, ik kreeg bemoediging en troost.

Het feit dat GertJan nu rust had en in oorden verkeerde waar rust en stilte heerst, of hij mocht uitrusten van de hectiek van doktoren, ziekenhuis Zorg en ziekzijn, zijn leven is voldaan, en God heeft hem opgehaald.

Het is nu precies tien dagen geleden dat GertJan overleed, en wat is er in die tien dagen alweer veel gebeurd. Sokje at niet, ik weet het een dag aan de spanningen hier, maar de beweeglijke Sok at altijd goed, dus naar de dierenarts. Cindy kwam terug met de mededeling dat ze heel veel tandsteen heeft, dat moet eruit, en de volgende dag een operatie. Op het moment dat ik u dit schrijf is Sokje nog bij de dierenarts, en mag straks gehaald worden.

Turtle het kleine sierlijke poesje dat zo mooi met haar staart over de grond zwabbert is inmiddels geschoren. Turtle had wel last van stres, en het bange diertje vond het niet goed dat er een kam en borstel door haar oorspronkelijke mooie vacht werd gehaald. Ik schrok enorm toen ik een dikke dot vilt voelde, vlak tegen haar velletje aan. De dierenarts heeft haar mooi kaal geschoren, en Turtle ligt op dit moment uitgestrekt voor de kachel.

Alles komt altijd tegelijk, hier dus ook. De afleiding die ik heb aan de tv moest ik verleggen, want de tv deed het niet, na een paar dagen ook de nieuwe tv boven niet, een student aan huis vertelde dat het Ziggo kastje dat wij jaren geleden plaatsten, vernieuwd moest worden. Dus een nieuwe besteld, die hij a.s. zaterdag aan komt sluiten.

De pech was nog niet volledig, want ik had toen we van de Oncoloog hoorden dat GertJan ging sterven ’s nachts op mijn voerronde zijn elektrische stoel gezien waar het snoer in was gedraaid. Ik wilde die stoel op zijn kant tillen, toen ik iets hoorde en voelde kraken in mijn rug. Tot vandaag voel ik het nog, al is dit weer de eerste dag dat ik normaal kan lopen. Er is heel veel werk, maar als ik het in eigen tempo doe best te doen, al ben ik dolgelukkig met Jacqueline en Simone, die het zien als ik een slechtte dag heb en niet vooruitkom. Ze doen de bakken, voeren de katten en geven de troost die ik zo hard nodig heb. Topvrouwen, alle drie, zonder hen was het anders gelopen, maar ze waren er en zijn er nog steeds.

Sientje was de enige kat hier die constant vanaf een punt op de lage kast de kist in keek, even een hapje nam om vervolgens weer te kijken, maar ze zijn geen van allen de kist in gegaan, dat was wel fijn.

U merkt aan dit schrijven dat ik nog rouw om het verlies van GertJan, maar heb wel de moed om door te vechten voor de stichting, dat ik door kan gaan met opvangen en verzorgen van oude katten zonder thuis, dat is waar ik nu voor leef lieve mensen.

Ik wil hierbij ook iedereen hartelijk bedanken voor de giften in geld, mooie kaarten veel bloemen, de eerste zending kaarten heb ik op zijn kist geplakt, die reizen met hem mee.

De Uitvaart was plechtig en blij, het onwezenlijke gevoel dat GertJan in die mooie witte kist lag, en wij voor hem deze viering samen vierden.

ER waren niet veel mensen bij, maar door de intimiteit van de woorden die werden gezongen en gelezen voelde het vanbinnen wam in de ijskoude kerk.

Wat hoop ik dat de Overheid nog eens besluit om kerken meer geld te geven om voort te bestaan, zo kunnen ze een oord worden waar we naar toe kunnen vluchten als het leven te zwaar wordt, troost ontvangen van de Heer.

Op het kerkhof moest ik afhaken.

Het zien van het vers gedolven graf maakte me bang, ‘wat zal hij het koud krijgen in die koude grond’ wat natuurlijk onzin is, want het was enkel het omhulsel van GertJan, hij voelt geen kou meer pijn of verdriet.

Elena deed gisteren het huis, alles glom en was helder toen ik beneden kwam, want ik mocht een hele middag naar bed om een beetje uit te rusten. Mijn natuurlijke wekker gaat soms al om half zes af, de tijd dat GertJan altijd zijn medicatie nam, en kort daarna verpleegd en gewassen werd.

Maar, omdat ik het vol houd om in de nacht de katten nog wat eten en melk te geven zijn die nachten gewoon te kort, en kom ik pas laat mijn bed uit.

Voorbij is zijn leven.

Hij was gek op rust en stilte,

Maar ook op lawaai en herrie.

De Matthias Passion werd zo hard gezet dat de ramen denderden,

En van het praten over zijn bruggen kreeg hij nooit genoeg.

De katten en ik konden op hem rekenen,

Als hij niet bezig was met iets van een brug,

Dan kregen we geen antwoord terug

Turtle het kale katje zit zich te warmen voor de kachel,

Ze vraagt met haar ogen om een kroel.

Prinsesje gaat van de kast op zijn stoel,

Wast zich en warmt zich aan de gloeiende kachel,

Gemaakt en weer gloeiend tot het warm is hier.

De rust is weergekeerd,

En ik heb geleerd

Om dankbaar te zijn met het leven,

Door God gegeven een enorm geschenk

En een geloof is kostbaar hoe u anders ook denkt,

Zo zie ik het en mag ik verder op één been,

Verloren maar gesterkt om verder te gaan.

Inmiddels is Sokje weer thuis. Wat vorige week nog werd gezien als hard nodig om alles te trekken was daar vandaag geen reden voor, en heeft men het gebitje van Sok ontdaan van tandsteen, waarna kennelijk het rotte element achter in haar bekje gewoon door kan rotten. Het eeuwigdurende conflict met mij en dierenartsen, bij navraag zei de dierenarts dat ze zelf ook nog geen gaatjes had. Een krankzinnige vergelijking, want eet zij dan kattenbrokjes muis en vogel? Een kat heeft geen gebit om mee te pronken maar om mee te eten vogels te verslinden of hard brokjes te knauwen. Wat een teleurstelling mensen, de eerste behandeling zonder GertJan, die vaak niet eens terugging bij gebitsklachten, omdat tandsteen verwijderen nooit eenmalig is maar steeds terugkomt. Dat betekent gehele sedatie, medicatie en veel ellende voor het dier. Katten hoeven geen blinkend schone gebitjes, ze moeten er simpel mee kunnen eten en als dat kan pijnvrij. Dé modetrend bij mensen zou niet op katten toegepast moeten worden. De natuurlijke flora van een kattenbekje mag niet verpest worden door allerlei chemische rotzooi om het gebit te ontsmetten, voordat ze hun eigen kontje wassen. Het lijkt wat op een vergelijking met mensen en mooie gebitten, katten zijn van nature roofdieren die hun gebit nodig hebben om prooi te vangen en te verscheuren, daarvoor hoeft hun gebit niet mooi gepoetst te worden.

Dank u wel voor alles wat we, naast dit enorme verlies van u mochten ontvangen.

In daadwerkelijke hulp van Simone, Jacqueline, Cindy, de Zorg, de huisdokter die constant met raad en daad aanwezig was, bloemen en kaarten maar het meest voor uw onvoorwaardelijke liefde voor onze katten, die alles meemaakten met stres en angst, ze zijn er nog en we hopen nog heel lang. 

Plaats een reactie